Fictieve held: Morse

De meeste literaire helden schitteren enkel op papier. Sommige vinden hun weg naar andere cultuuruitingen in een aangepaste versie. Zo vond Colin Dexters Morse zijn weg naar het televisiescherm zonder zijn sigaretten, en verruilde hij zijn Lancia voor een Jaguar.

Moderne Holmes en Watson.

Naast zijn drink- en rookgewoontes gaf Dexter Morse ook zijn passies mee: Engelse literatuur, klassieke muziek, kruiswoordraadsels en cryptogrammen. Detective chief inspector Morse zag het levenslicht tijdens een familievakantie in Wales in 1973. Het was op een regenachtige zaterdag en Dexter doodde zijn tijd met schrijven. Hij schreef toen de eerste paragrafen van ‘Last Bus to Woodstock’ (Dwaalspoor) waarin hij naast de nukkige Morse ook Lewis, een Welshman introduceerde. Met Morse en Lewis, werkzaam bij de recherche in Oxford, wou Dexter een moderne versie van Doyles Holmes en Watson creëren. Net als Holmes is Morse superintelligent. En de oudere Lewis zorgt net als Watson voor een tegenwicht.

Dexters verhalen rond de moderne Holmes en Watson verkochten redelijk. Een dikke tien jaar na het duo’s romandebuut ging de verkoop in stijgende lijn dankzij het succesvolle televisiedebuut van Morse. In tegenstelling tot de Morse van de romans zette acteur John Thaw een sympathiekere versie neer, wat zijn weerslag had op latere romans omdat Dexter zijn hoofdpersonage aanpaste.

Opgedroogde inspiratie.

Tot grote woede van de fans liet Dexter Morse in 1999 in ‘The Remorseful Day’ (Een berouwvolle dag) sterven. Voor Dexter was het duidelijk dat Morse met zijn levensstijl niet lang kon leven. Bovendien begon zijn inspiratie na 13 romans en verschillende kortverhalen opgedroogd te raken. De drieëndertigste televisieaflevering van Morse in 2000 met dezelfde titel als Dexters laatste Morseroman was gelijk ook het einde van een geliefd tv-personage. Morse, de televisieheld had 750 miljoen fans in 50 landen. Zijn detective sergeant Lewis kreeg in 2006 zijn eigen serie.

Endeavour.

Een terugkeer van Dexters creatie Morse kan enkel via herhalingen, want anderhalf jaar na de dood van de tv-held stierf John Thaw aan kanker. Dexter had testamentair laten vastleggen dat enkel John Thaw Morse mocht spelen. John Thaw was voor Dexter de ideale Morse; hij had zijn creatie geperfectioneerd. ITV-netwerk wou echter een nieuwe serie rond Morse. Uiteindelijk ging Dexter akkoord en kwam de serie ‘Endeavour’ er, onder bepaalde voorwaarden in 2012.

Bron: foto – Unsplash (Umberto).

De zaak van de vermiste auteur

Was ze vermoord?

De koplampen stonden nog aan. In de wagen werden kledingstukken en een rijbewijs gevonden. Maar waar was de bestuurster? Haar verdwijning was groot nieuws en zorgde voor speculaties in de pers: had zij zelfmoord gepleegd in het nabijgelegen meer? Was het misschien een publiciteitsstunt? Zij schreef per slot van rekening detectives. Eerder dat jaar had haar laatste detectiveverhaal voor heel wat ophef gezorgd. De verteller bleek namelijk de moordenaar, wat ongezien was in 1926.

Of was ze vermoord? Haar toenmalige echtgenoot, een flamboyante oorlogsheld was de hoofdverdachte in dit spoor. De dag dat ze verdween, had hij haar verteld dat hij het weekend ging doorbrengen met zijn minnares, Nancy Neele. Meer nog, hij ging haar verlaten voor de jongere Neele.

Veel vragen.

Uiteindelijk, na elf dagen in de ban geweest te zijn van de zaak van de vermiste auteur kon het Engelse publiek terug adem halen: de auteur was levend en wel teruggevonden in een hotel in Yorkshire. Het einde van de zaak bracht nog meer vragen mee dan haar plotse verdwijning. Waarom had zij zichzelf uitgegeven voor een Zuid-Afrikaanse vrouw? En waarom stond zij met de achternaam van haar rivale in het hotelregister? Wat was de bedoeling geweest van haar verdwijning? Officieel heette het dat ze in de winter van 1926 aan geheugenverlies leed. Zij heeft het verhaal nooit verteld, ook niet in haar autobiografie. Haar talrijke biografen kunnen enkel speculeren over haar mysterieuze verdwijning.

Verkoop in stijgende lijn.

De verdwijning had effect op de verkoop van haar boeken. Die ging vanaf toen in stijgende lijn. In 1928 scheidde zij van haar eerste man, kreeg het hoederecht over hun dochter en behield zijn naam voor haar carrière als misdaadschrijfster.

Minder gekend is dat zij naast detectives ook semi-autobiografische romans schreef onder het pseudoniem Mary Westmacott. De pers kwam achter Westmacotts identiteit, wat de doodsteek betekende voor haar romans, die iets prijsgaven over de vrouw achter het schrijffenomeen. Met speurders als Hercule Poirot en Miss Marple was Agatha Mary Clarissa Miller echter uitgegroeid tot dé koningin van het misdaadgenre. We kennen Agatha Miller en Mary Westmacott dan ook vooral als Agatha Christie.

Bron: Voor het artikel gebruikte ik verschillende bronnen waaronder Wikipedia. Foto komt van Flickr en is van Ninian Reid.

Watergraf van Simon Beckett

Zijn naam was wat te veel in de media gekomen. Sindsdien is hij niet meer door de politie gevraagd als deskundige. Maar dan krijgt hij een telefoontje van rechercheur Lundy. Of hij aanwezig kan zijn bij de berging van een waterlijk in het brakke kustgebied van Essex. Bij de berging wordt het duidelijk voor forensisch antropoloog David Hunter dat de politie niets aan het toeval wou laten. Hij zal snel weer thuis zijn. Vooral nadat de invloedrijke Sir Stephen Villiers het lijk identificeert als dat van zijn zoon, Leo. Leo heeft naar alle waarschijnlijkheid zelfmoord gepleegd.

Op weg naar het lijkenhuis komt David in de problemen. Omdat zijn auto stuk is moet hij noodgedwongen in het boothuisje van de familie Trask logeren. De van de aardboden verdwenen Emma Trask had echter een verhouding met Leo Villiers. Dat David uitgerekend bij de Trasks logeert, valt niet goed bij de politie. Gelukkig hebben ze Davids expertise niet nodig. Maar dan duikt er een tweede waterlijk op. Dit waterlijk is in verre staat van ontbinding. Bovendien rijzen er aanzienlijke twijfels over het eerste waterlijk. Kortom, de politie kan alsnog Davids expertise gebruiken.

Zullen de botten van de twee waterlijken David de ware toedracht onthullen? En wat met de net ontluikende gevoelens tussen David en Emma’s zus Rachel?

‘Watergraf’ is het vijfde deel in de reeks rond forensisch antropoloog David Hunter. Deze Hunter komt traag op gang. Het wint niettemin behoorlijk aan spanning naargelang het verhaal vordert. Ook weet Beckett zijn cliffhangers op de juiste momenten in te plannen, zodat je blijft lezen. Terwijl de meeste auteurs naar het einde toe wat uitgeblutst lijken, weet Beckett van zijn laatste woord een geslaagde cliffhanger te maken, en schept hij gelijk bepaalde verwachtingen voor het volgend boek in de serie. Toch liggen sommige dingen er te dik op, zijn niet alle antwoorden op de vele vragen even geslaagd en zijn sommige stukken iets te langdradig. Deze Hunter- en Beckettfan ervoer zelfs ergernis, waardoor ‘Watergraf’ voor haar niet het niveau van de vorige boeken haalt.

Oorspronkelijke titel: The Restless Dead.
Jaar van publicatie: 2016.