Danielles leeswereld: David Hunter

Foto door Pixabay op Pexels.com

Over reeksen.

Een paar maanden geleden zag ik bij de nieuwe boeken op Kobo een nieuwe David Hunter van Simon Beckett staan: ‘Watergraf’. Tussen dit boek en het vorige zit een periode van zeven jaar, wat best veel is. De herinneringen aan de vier voorgaande Hunterboeken zijn goed en behoorlijk levendig. Vooral deel drie is me bijgebleven. Ik kan mijn hart nog steeds voelen bonken als ik terugdenk aan dat specifiek fragment uit ‘Sanatorium’, bijna op het einde. Ik schrok me echt te pletter.

De verwachtingen voor de nieuwe David Hunter zijn dan ook hoog. Toch twijfelde ik: kopen of niet? Of wachten tot ze het in de bib hebben. Het is van 2012 geleden dat ik de vier David Hunterboeken las. In vijf jaar tijd kan er veel veranderen. Wat ik toen goed vond, kan nu dik tegenslaan. Bovendien las ik enkele jaren geleden een fragment van Becketts boek ‘Klem’, wat me totaal niet beviel.

Series zijn verraderlijk. Je kan een boek uit een serie goed vinden en de rest van de serie kopen, en achteraf tot het besef komen dat niet alle titels even geslaagd zijn. Zo vond ik het eerste deel van Kurt Wallander van Henning Mankell, ‘Moordenaar zonder gezicht’ goed. De twee volgende delen vielen tegen. Na boek drie stopte het voor mij. Ik had het gehad met het personage Wallander.

In tegenstelling tot de Wallanderserie hoef je de Bernie Guntherboeken van Philip Kerr niet in een bepaalde volgorde te lezen. Ik was gelijk weg van Bernie Gunther en kocht meteen verschillende titels. Intussen is mijn enthousiasme voor Gunther bekoeld. De formule van de cynische antiheld en de steeds wisselende femme fatale tegen de achtergrond van de louche praktijken van de nazi’s en de Tweede Wereldoorlog bevalt me niet altijd. Best jammer, en zonde van het besteden geld.

Vorig jaar las ik de drie in het Nederlands vertaalde boeken uit de Makanareeks van Parker Bilal. Enkel het laatste boek kocht ik. De twee andere ontleende ik. De Makanareeks zal beperkt zijn in de tijd, wat me een goed idee lijkt. Makana is een politie-inspecteur uit Soedan, die noodgedwongen in Egypte verblijft en daar aan de bak komt als speurder. De straten van Caïro, het is eens iets anders, dan pakweg de straten van Oxford of Londen.

Essex is overigens de plek waar de nieuwe David Hunter zich afspeelt. De plek van de misdaad draagt sterk bij tot de sfeer in de Hunterboeken. Als forensisch antropoloog is de introverte en sympathieke David Hunter niet gebonden aan een plek. Intussen las ik al het leesfragment van ‘Watergraf’ en kocht het gelijk. Het kost momenteel nog net geen vijf euro bij Kobo. Ik las de vier David Hunterboeken overigens in omgekeerde volgorde, van deel vier naar deel een. Wie weet lees ik ze wel opnieuw, na ‘Watergraf’. Benieuwd of ik dan weer zo zal schrikken met ‘Sanatorium’.

Fictieve heldin: Scarlett O’ Hara

Umberto via Unsplash

De meeste literaire helden schitteren enkel op papier. Sommige, zoals Margaret Mitchells Scarlett O’ Hara, bezorgen hun verwekkers instant roem en vinden snel hun weg naar het witte doek en de populaire cultuur.

Na het lezen van ‘Gone with the Wind’ (Gejaagd door de wind) zei actrice Vivien Leigh dat ze Scarlett O’ Hara ging spelen. Pas twee jaar later wist ze de filmbonzen te overtuigen dat zij dé actrice was om Scarlett O’ Hara te spelen. De toen onbekende Vivien Leigh speelde zichzelf en haar personage de onsterfelijkheid en de filmannalen in. ‘Gone with the Wind’ is nog steeds een van Hollywoods meest geliefde filmen.

De Southern Belle.

In de jaren dertig van de vorige eeuw had Scarlett O’ Hara alles in huis om iconisch te worden. Ze was in de loop van haar coming-of-age verhaal van een rijk verwend meisje tot een harde zakenvrouw uitgegroeid. In zaken gaan was in haar tijd, het negentiende eeuwse Amerika geen evidente keuze voor een vrouw. De ‘Southern Belle’ leefde echter in roerige tijden en hield sowieso niet van sociale en maatschappelijke beperkingen. Ondanks de burgeroorlog en zijn nasleep boekte ze succes. Opportunisme was haar niet vreemd, en het woord bitch leek wel uitgevonden voor haar.

De Amerikaanse Romeo en Juliet.

Bij de release van de film ‘Gone with the Wind’ in 1939 was Scarlett O’ Hara van Margaret Mitchells omstreden opus magnum al een huishoudnaam in de VS. Bij publicatie in 1936 verkocht het in de eerste zes maanden alleen al, meer dan een miljoen exemplaren, en dit ondanks de dure prijs en de vele pagina’s. Drie dollar voor een boek was veel geld, want de VS kreunde onder een Grote Depressie. Toch stond ‘Gone with the Wind’ twee jaar lang aan de top van de best verkochte boeken. En was het al in zestien talen vertaald.

Mitchell vertelde immers een verhaal, waardig aan Shakespeares ‘Romeo en Juliet’. ‘Gone with the Wind’ gaat over twee mensen, Scarlett en Rhett, die voor elkaar zijn voorbestemd. Maar door omstandigheden kunnen ze of mogen ze niet samen zijn. Hoewel Rhett uiteindelijk Scarletts derde echtgenoot wordt, is hun huwelijk geen lang leven beschoren. Scarlett is namelijk in de ban van een man, die ze niet krijgen kan. Net op het moment wanneer ze beseft dat ze haar uitverkorene geïdealiseerd heeft, verliest ze Rhetts liefde. Gedane zaken nemen geen keer en morgen is een andere dag. Of het ooit nog goed komt tussen Scarlett en Rhett is iets wat de lezer en filmliefhebber zelf mag invullen.

Bron: Wikipedia, Legacy and Sparknotes.
Film van YouTube komt van het kanaal van Movieclips.

De tijdelijke gentleman van Sebastian Barry

1957. Na veel komen en gaan is Jack McNulty weer in Ghana. Eigenlijk zou hij thuis in Ierland moeten zijn. Hij stelt echter het tijdstip van zijn vertrek steeds uit. De laatste vier jaar heeft hij zichzelf door het leven voortgesleept met een gebroken hart. De dood van zijn vrouw Mai is immers hard aangekomen. Nu hoopt hij met het eerlijk neerschrijven van zijn verhaal, dat hij zichzelf kan herstellen. Zodat hij als een betere man kan terugkeren naar Ierland. Hij is het verschuldigd aan zijn dochters.

Met het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog tilde hij nochtans niet zwaar aan huiselijke verplichtingen. Ondanks Ierlands neutraliteit, nam hij toen dienst. Hij had, net als de meeste Ierse mannen, thuis bij vrouw en kinderen kunnen blijven. Hij was bedroefd om zijn doodgeboren zoon, en wou weg. En er waren nog andere dingen gebeurd. Dingen, waarover Jack zich enkel schuldig kon voelen.

Mijn hart echter, mijn hart is gebroken. Dat weet ik. Bijna vier jaar lang heb ik me met dit gebroken hart door het leven voortgesleept, maar het wordt steeds erger, als een motor met een verwaarloosde mankement dat de andere delen verzwakt.

Sebastian Barry werkt al sinds 1998 aan een reeks onafhankelijk van elkaar te lezen boeken over zijn familie. Of beter gezegd, hij verwerkt levensgeschiedenissen van zijn familieleden tot fictie. Zo schreef hij al vier boeken over de McNulty’s en drie over de Dunnes. Voor ‘De tijdelijke gentleman’ stond John O’ Hara, zijn grootvader langs moederszijde model. Grootvader was ooit eens begonnen met het neerschrijven van zijn levensverhaal, maar kwam niet verder dan drie pagina’s. Voor Sebastian Barry een uitdaging om alsnog grootvaders verhaal te schrijven. Met zijn grootvader had Barrry een intense relatie. Zijn grootvader vertelde hem veel, vooral over zijn vele reizen, maar niet alles.

Er was een andere kant aan John O’ Hara. Barry’s moeder, een gekende actrice, zong de klaagzang over haar vader. De fictieve John O’ Hara, Jack McNulty is dan ook geen engel. Drank en gokken beheersen zijn leven en leggen de kiem voor Mais vroegtijdige dood. ‘De tijdelijk gentleman’ vertelt bijgevolg het dramatisch en melancholisch verhaal van een man, die niettemin hoopt op een goed einde maar zich afvraagt of hij het wel verdient. Zoals steeds weet Barry aan zijn hoofdpersonage een unieke stem en karakter te geven. Opvallend zijn de verwijzingen naar het verhaal van Roseanne McNulty van ‘De geheime schrift’, wat Barry zes jaar voor dit boek schreef, en het vernoemen van Thomas McNulty van ‘Dagen zonder eind’, wat Barry toen nog moest schrijven. Bijna op het einde, haast onzichtbaar, zijn er de dochters van Jack en Mai. Zowel het verhaal van Maggie als dat van Ursula dragen de kiem voor een ander geweldig boek, hoewel dit dan geen McNulty of Dunne verhaal kan zijn.

Jack McNulty leert tijdens de oorlog een Jack McNulty kennen, die familie blijkt te zijn. Dus dat is ook een piste voor een toekomstig McNulty boek. Hoe dan ook, op het volgende boek van Barry zullen we langer moeten wachten, want van zijn laatste roman, ‘Dagen zonder eind’ zijn de filmrechten verkocht, en de auteur gaat hoogstwaarschijnlijk het scenario schrijven. Intussen kunnen we kijken naar de verfilming  van ‘De geheime schrift’.

Meer weten over de andere McNulty boeken? Lees mijn besprekingen van ‘De geheime schrift’ en ‘Dagen zonder eind’.

Oorspronkelijke titel: The Temporary Gentleman.
Jaar van publicatie: 2014.
Vertaald door Johannes Jonkers / Em. Querido’s Uitgeverij.
Oorspronkelijke uitgever: Faber & Faber, London.