De eenzame postbode van Denis Thériault

Zijn met filmposters behangen driekamerappartement deelt hij met goudvis Bill. Zijn liefhebberij is kalligrafie. Naast die liefde voor kalligrafie, heeft Bilodo een geheime zonde: het lezen van de persoonlijke correspondentie van andere. Als postbode zit hij aan de bron. Telkens als hij een persoonlijke brief vindt bij het sorteerwerk, neemt hij die stiekem mee naar huis en stoomt die open. Het blijft niet bij lezen alleen. Bilodo maakt ook een kopie van de brief voor zijn persoonlijk archief. De dag daarna bezorgt hij netjes de brief. Geen haan die er naar kraait.

Zijn lievelingsbrieven komen van Ségolène uit Guadeloupe. Zij schrijft met Gaston. Gaston en Ségolène schrijven haiku’s naar elkaar. Wanneer Gaston verongelukt, staat Bilodo voor een dilemma. Uiteindelijk neemt hij Gastons plaats in.

Het is veelbetekenend als je sommige recensies op Goodreads leest, hoe moeilijk de geheime zonde van onze postbode ligt. Dit terwijl de meeste van ons leven via andere, maar dan via eigentijdse kanalen als Facebook, de dagelijks soaps en mobiele telefoongesprekken. We leven in een tijd waarin we allemaal, of we dat nu willen of niet, voyeur zijn. Sommige van ons zijn zelfs heel nieuwsgierig naar de privé-zaken van vreemden, en gaan zoals onze postbode wel heel ver.

Thériault laat de lezer niet enkel de figuurlijke maar ook de letterlijke kant van voyeurisme zien. Ik heb als lezer echter geen boodschap aan de analoge cyberseks tussen Bilodo en Ségolène, hoe artistiek die ook mag zijn. Ergens besef ik dat ‘De eenzame postbode’ een literair product van onze tijd is, maar ik heb het nu eenmaal niet begrepen op sommige tendensen in onze maatschappij, waardoor het boek voor mij niet werkte. Het zou voor mij wel gewerkt hebben als de auteur een standpunt had ingenomen. Bovendien had dit een sterk verhaal kunnen zijn, vooral omdat het veelbelovend begint en alle tekenen heeft van een modern relevant sprookje voor volwassenen. Het wordt zelfs behoorlijk saai als de auteur je inwijdt in het schrijven van haiku’s, waardoor ‘De eenzame postbode’ meer lijkt op een handboek haiku’s schrijven dan een roman.

Ik ben dus geen vriend van ‘De eenzame postbode’. Maar ik ga wel eens kijken naar een boek met haiku’s in de bib.

Oorspronkelijke titel: Le facteur émotif
Jaar van uitgave: 2004

Danielles leeswereld

Karton vol met boeken.

Sinds begin dit jaar leg ik boeken opzij, die me niet bevallen, een tweede lezing niet overleven of me ontgroeid zijn. Het is best wel raar om te beseffen, dat je boeken blijkbaar kan ontgroeien. Zo las ik ooit alles van Hubert Lampo en nu ligt mijn exemplaar van ‘De komst van Joachim Stiller’ een van de laatste boeken, die ik nog had van Lampo, opzij in een karton. Ik heb overigens twee kartons: een voor boeken om te verkopen en een voor boeken om weg te doen naar Oxfam.

Wat ik met relatieve zekerheid weet, is dat sommige boeken nooit weg zullen gaan. Zo zie ik mezelf, bij voorbeeld, de enkele zelfhulpboeken die ik heb, niet wegdoen, omdat ik ze te vaak vastneem en willekeurig opsla. En aan sommige auteurs, zoals Edgar Allan Poe ben ik gewoon verknocht.

Ooit had ik een periode dat ik aantekeningen in boeken maakte. Gelukkig deed ik dit in potlood, en moet ik eens een grote gum kopen om die boeken te bevrijden van hun aantekeningen. Sinds ik blog maak ik terug aantekeningen. Niet meer in het boek in kwestie, maar in een schrift. Soms als ik te lui ben om mijn schrift te halen, gebruik ik losse memoblaadjes. Nadat ik de memoblaadjes netjes heb overgeschreven in mijn schrift, gebruik de andere kant vaak als boodschappenlijstje.

Ik heb al behoorlijk wat boeken in beide kartons. In het karton met de boeken, die ik hoop te verkopen zitten vooral recent gekochte boeken. Het blijft een moeilijke opgave om in te schatten of een boek echt iets voor mij gaat zijn. Ik heb geen lievelingsgenre of lievelingsauteurs. Ik sta steevast met mijn mond vol tanden als mensen me vragen wat ik graag lees. Meestal zeg ik iets in de trant van: een boek, dat me iets bijbrengt of dat aansluit bij mijn interessesfeer. Of noem ik op goed geluk een paar namen van auteurs. Of begin ik over het laatste boek dat ik las.

Ik kan moeilijk zeggen, dat ik van alles en nog wat lees. Trouwens, wat is van alles en nog wat? Doorheen mijn leven als boekenwurm heb ik wel periodes gekend, zoals de Lampo-periode, de Garcia Marquez-periode, de ware verhalen periode. Nu lees ik vooral een mix van oude en recente titels.

De afbeelding bij dit blog is van Ulrike Leone via Pixabay

Het verhaal van een huwelijk van Andrew Sean Greer

San Francisco, 1953. Op een zaterdagmorgen krijgt Pearlie Cook bezoek van een man. Pearlie is dan ongeveer vier jaar getrouwd met haar jeugdvriend Holland. Samen hebben ze een jongetje, Sonny, die gehandicapt is. De man, Buzz, blijkt een vriend te zijn van Holland. Holland en Buzz leerden elkaar kennen tijdens de oorlog. Voor Pearlie het goed en wel beseft, vertelt Buzz haar iets wat haar hele leven op zijn kop zet. Hoe goed kent ze haar echtgenoot eigenlijk? En wat wil Buzz in ruil voor honderdduizend dollar?

De inspiratie voor ‘Het verhaal van een huwelijk’ kreeg Greer van zijn grootmoeder. Net als Pearlie Cook kreeg zijn grootmoeder in de jaren vijftig van de vorige eeuw iets te horen van haar man, dat ze niet wou horen. Net als Pearlie kreeg ze een financieel aanbod. Zij sloeg het af, en heeft nooit iets daarover tegen haar man gezegd.

Pearlie lijkt in niets op Greers grootmoeder want zij kiest ze voor de andere optie. Niettemin is de communicatie tussen het echtpaar Cook zo goed als onbestaande. Pearlie en Holland zijn gevangenen van hun tijd. Ze leven het leven dat van hun verwacht wordt, en dat de Amerikaanse deugden weerspiegelt. Het geeft ‘Het verhaal van een huwelijk’ een verstilde en verstikte atmosfeer, die heel authentiek overkomt.

Geloofwaardig is ook de stem van Pearlie. Het is Pearlie zelf, die haar verhaal vertelt, terugblikkend op die bepaalde periode in haar leven. Zelfs na al die jaren is ze voorzichtig. En zo kom je als lezer heel mondjesmaat te weten wat er toen gebeurd is, waarbij je vaak op het verkeerde been wordt gezet. Het verhaal van een huwelijk’ vertelt schijnbaar een banaal verhaal, maar het is complex en gelaagd. De auteur snijdt binnen een goede tweehonderd pagina’s heel wat thema’s aan, maar weet het overzicht perfect te behouden. En Greer geeft de lezer inderdaad, het verhaal van een huwelijk. Verwacht je aan rake beschrijvingen over huwelijk en relaties, en geniet, want ‘Het verhaal van een huwelijk’ is een pareltje.

“Op een ochtend worden we wakker. Naast ons dat vertrouwde slapende lichaam in bed: een nieuw soort vreemde. Mij overkwam het in 1953. Toen stond ik in mijn huis en zag ik een wezen dat slechts behekst was met het gezicht van mijn man.”

Oorspronkelijke titel: The Story of a Marriage.
Jaar van publicatie: 2008.
Nederlandse vertaling: Ankie Blommesteijn en Ambo|Anthos uitgevers (2008).