Rivierdieven van Michael Crummey

Expeditie naar de Beothuk.

Voor de gebeurtenissen, die de Canadese schrijver Crummey in ‘Rivierdieven’ beschrijft, werd het land in andere termen beschreven. Namelijk in de taal van de Beothuk, de oorspronkelijke bewoners van Newfoundland. Aanvang negentiende eeuw, de periode waarin ‘Rivierdieven’ speelt, was het leefgebied van de Beothukindianen geslonken tot Red Indian Lake, de River Exploits en zijn stroomgebied en delen van de kust en van de eilanden van Notre Dame Bay aan de noordkust van Newfoundland.

‘Rivierdieven’ begint met de ontvoering van een Beothuk vrouw door Engelse kolonisten in 1819. De kolonisten vielen het indianendorp aan, om hetgeen de indianen van hun gestolen hadden, terug te stelen.

Niet enkel de Beothuk stalen van de kolonisten, ook de kolonisten stalen land, en vooral rivier van de Beothuk. De titel ‘Rivierdieven’ is dus tweeledig. Hoewel ‘Rivierdieven’ op historische feiten is gebaseerd, is het een werk van de verbeelding. Focus ligt op de Peytons, vader en zoon. Diegene die probeert te achterhalen wat er nu juist gebeurd is bij de ontvoering van de Indiaanse vrouw, is kolonel David Buchan. Buchan is geen onbekende voor de Peytons. Negen jaar voor de ontvoering leidde Buchan namelijk een vreedzame expeditie naar de Beothuk, waar onder meer de Peytons deel van uitmaakten. Een expeditie die jammerlijk mislukte.

Met ‘Rivierdieven’ vertelt Crummey een interessant en ongekend stukje geschiedenis. En het is duidelijk dat Crummey vertrouwd is met de geschiedenis van zijn regio, en dat hij opgroeide met verhalen over de Beothukindianen. Er is echter een gegeven in het verhaal, dat voor de lezer die niet gekend is met die geschiedenis, een klein mysterie vormt. Waarom wil de Beothuk vrouw niet terug naar haar eigen mensen? Het antwoord kan je op Wikipedia lezen: een Beothuk die bij Europeanen had geleefd, werd bij terugkeer in haar/zijn stam gedood. Het is niet cruciaal voor het verhaal, maar wel interessant om weten.

De auteur neemt geen moreel standpunt in; hij vertelt gewoon een verhaal. Het verhaal is zo geconstrueerd dat je meer en meer details te weten komt naarmate je vordert in het verhaal, zonder ooit het gevoel te krijgen dat de auteur gegevens achterhoudt. Die constructie, de beeldende taal en de mooi uitgewerkte personages maakt ‘Rivierdieven’ tot een prachtig historische avonturenroman, die je niet onberoerd laat.

Oorspronkelijke titel: River Thieves.
Datum van publicatie: 2001.

Zorro van Isabel Allende

Een avonturenverhaal.

Isabel Allende schreef ‘Zorro’ als een fictieve biografie. Isabel de Romeu is de biografe van dienst. Zij vertelt het verhaal van haar vriend, Diego de la Vega oftewel Zorro. Isabel begint haar epische vertelling met de kennismaking van Diego’s ouders: de Indiaanse Toypurnia en de Spaanse Alejandro de la Vega. Bernardo, Diego’s doofstomme bediende in de televisieserie, krijgt een andere rol bij Allende. Naast Diego’s bloedbroeder is Bernardo vooral diens alter ego. Het zorgt voor een mooi contrast. Bernardo is introvert, voorzichtig en bedachtzaam terwijl Diego extravert, roekeloos en theatraal is.

Op aandringen van zijn vader vertrekt Diego samen met Bernardo naar Spanje, waar ze verblijven bij Tomás de Romeu, een vriend van Diego’s vader. Hier kan Diego zijn opleiding vervolledigen en leert hij schermen. Als Tomás de Romeu in ongenade valt bij het nieuwe bestuur, vlucht Diego samen met Isabel en Juliana de Romeu en hun chaperonne Nuria naar Californië. Bernardo was namelijk al eerder teruggegaan naar La Reina de los Angeles, het dorp van hun jeugd, waar Alejandro burgemeester is. Voor Diego en de dames echter aankomen in Californië, beleven ze nog de nodige avonturen. En als ze dan eindelijk aankomen, kan Diego zijn vader gaan redden in zijn nieuwe rol als Zorro.

‘Zorro’ is een avonturenverhaal dat vanaf deel vier op kruissnelheid komt. Vanaf dan komt er geen einde aan de avonturen en beproevingen. De gebeurtenissen zijn vaak onwaarschijnlijk en overdreven, wat past binnen het genre. Van de karakters ondergaat enkel Diego een transformatie, omdat hij zich meer en meer voorbereidt op de rol, die hem in een Indiaanse initiatierite werd geopenbaard. De rol van zijn totemdier, de vos (= el zorro), houdt in dat hij enkel ’s avonds onder bescherming van zwarte kledij in actie komt terwijl hij zich tijdens de dag verborgen houdt. Er zijn nogal wat stereotypen, wat ook eigen is aan het genre. Waar ‘Zorro’ in excelleert is de interessante, fantasierijke en boeiende verhaallijn. Vervelend zijn de irritante opmerkingen van de vertelster.

Lees ook mijn bericht over Fictieve held: Zorro

Oorspronkelijke titel: Zorro.
Jaar van publicatie: 2005.

Fictieve held: Zorro

De meeste literaire helden schitteren enkel op papier. Sommige, zoals Johnston McCulley Zorro, vinden hun weg naar andere cultuuruitingen.

De fictieve held Zorro (Spaans voor vos) zag in 1919 het levenslicht in de roman ‘The Curse of Capistrano’. Omdat Zorro op het einde van het verhaal ontmaskerd wordt, was het allicht de bedoeling van de schrijver, Johnston McCulley, om het bij deze ene roman te houden. Echter, door het succes van de film ‘The Mark of Zorro’ in 1920 werd de roman heruitgeven en schreef McCulley nog een zestigtal verhalen rond Zorro.

zorro

Voorloper van de American heroes.

Zorro is de geheime identiteit van de rijke jonker Don Diego de la Vega; hij bestrijdt corruptie en onrecht in het door de Spanjaarden bestuurde Los Angeles. Naast de boeken, films en televisieseries zijn er ook strips van de gemaskerde held. Voor de Amerikanen geldt Zorro als de voorloper van superhelden zoals Spider-man, Superman, Arrow en Batman. Wat Batman betreft: net als Zorro is hij een rijk man die ’s nachts een andere identiteit aanneemt. In het oorspronkelijke verhaal van Batman worden zijn ouders vermoord nadat ze in de bioscoop ‘The Mark of Zorro’ zagen.

Niet de enige dandy.

Literair gezien is er een verband tussen Zorro en Sir Percival Blakeney, de held van ‘De rode pimpernel’ van barones Emmuska Orczy. Net zoals Sir Blakeney doet Diego de la Vega zich voor als een dandy, die geweld verafschuwt.

In 2005 vroegen de erven van Johnston McCulley aan Isabel Allende of ze een nieuw verhaal wilde schrijven. Allende weigerde aanvankelijk, maar bedacht zich. ‘Zorro’ van Isabel Allende is een fictieve biografie over hoe Diego de la Vega Zorro werd. Allende schreef het boek op drie maanden tijd.

Voor dit blog gebruikte ik Wikipedia. De foto bij dit blog komt van Wikimedia Commons.