Fictieve held: Holden Caulfield

Hollywood probeert literair icoon Holden Caulfield al sinds 1951 te strikken voor een film. Maar Salingers held uit ‘De vanger in het graan’ haat films. Hij schittert liever op papier. 

Voor vele is hij een zeurderig rijk snotjong. Voor sommige is hij het alter ego van J.D. Salinger (1919-2010). Voor weer andere is hij een onvergetelijke literaire held en de belichaming van de ongelukkige tiener. Een tiener op zoek naar het echte. In een hypocriete wereld is het moeilijk zoeken naar het echte voor Holden. Hij is dan ook in oorlog met de wereld. Net geen 17 maar al getraumatiseerd. Een loser. Vijf scholen stuurden hem al weg. Hij vuilbekt, vloekt, liegt, drinkt en rookt.

De controversiële Holden Caulfield bracht Salinger instantroem. Twee maanden na zijn publicatie in 1951 was ‘The Catcher in the Rye’ al toe aan zijn achtste editie. Met de roem kwamen al direct filmaanbiedingen. Aanvankelijk stond Salinger positief ten opzichte van een verfilming. Hij herzag echter zijn mening na de verfilming van zijn kortverhaal ‘Uncle Wiggily in Connecticut’.  Het leek hem ineens onmogelijk dat Hollywood Holdens unieke stem tot zijn recht kon laten komen. Bij Salingers dood in 2010 hoopten vele in Hollywood op een verfilming. Die hoop vervloog snel. Enkel bij de verjaring van de auteursrechten maakt Hollywood nog een kans.

De naar anonimiteit snakkende Salinger begon al in de jaren vijftig met zich geleidelijk terug te trekken uit het publieke leven. In 1965 verscheen zijn laatste verhaal: ‘Hapworth 16, 1924’. Naar eigen zeggen bleef hij schrijven. Niettemin zijn er sinds zijn dood geen nieuwe verhalen of romans van zijn hand meer verschenen. Misschien had hij met Holden Caulfield alles gezegd wat hij te zeggen had. Intussen leeft Holden niet enkel in ‘De vanger in het graan’ maar ook in talloze andere boeken, want zijn geestelijke vader inspireerde vele. Ook leverde Holden de inspiratie voor een rits films over ontevreden tieners, zoals ‘Rebel Without a Cause’.

In 2017 verscheen de biopic ‘Rebel in the Rye’ van Danny Strong’ over J.D. Salinger en de publicatie van ‘The Catcher in the Rye’. De film is gebaseerd op de biografie ‘J.D. Salinger: a life’ van Kenneth Slawenski.

 

Voor dit blog gebruikte ik verschillende bronnen waaronder Wikipedia. De trailer komt van YouTube.

 

Mijn zus woont op de schoorsteenmantel van Annabel Pitcher

“Mijn zus Rose woont op de schoorsteenmantel. Nou ja, stukjes van haar dan. Drie vingers, haar rechterelleboog en haar knieschijf liggen begraven op een begraafplaats in Londen. Mijn ouders kregen heel erge ruzie toen de politie delen van haar had gevonden.”

Aan het woord is de tienjarige Jamie Matthews, die vijf jaar geleden zijn zuster Rose verloor bij een terroristische aanslag. Eigenlijk herinnert Jamie zich weinig van Rose. Anders is het voor zijn zuster Yasmine, Rose’s tweelingzus, die door haar ouders jarenlang gekleed werd in de kleren die Rose zo graag droeg. Nadat Yasmine haar haren liet knippen en roze liet verven, en een neuspiercing liet zetten, liep haar moeder weg met een man van de praatgroep.

Terwijl zijn moeder nog steeds in Londen leeft, zijn Jamie, Yasmine en hun vader verhuisd naar de Lake District. Vader Matthew verwaarloost zichzelf, drinkt en laat zijn kinderen grotendeels aan hun lot over. Op zijn nieuwe school wordt de roodharige Jamie behoorlijk gepest, maar gelukkig is er Sunya. Zijn vriendschap met Sunya geeft Jamie echter kopzorgen. Sunya is een moslimmeisje, en moslims vermoordden zijn zuster. Hoe gaat hij zijn vriendschap met Sunya verborgen kunnen houden voor zijn vader? Want als zijn vader te weet komt dat hij met een moslima bevriend is….

Dat ‘Mijn zus woont op de schoorsteenmantel’ iets innemend heeft, komt vooral door de stem van Jamie. Die stem is authentiek, iets wat bij jeugdige fictieve helden makkelijk ontbreekt. Naast de zwaarwichtige thema’s weet de schrijfster ook wel genoeg humoristische situaties te creëren. Sommige situaties vond ik net iets te geforceerd. Ook vond ik dat er te veel thema’s werden aangesneden.

In zoverre ik kan beoordelen, denk ik wel dat ‘Mijn zus woont op de schoorsteenmantel’ een interessant boek is voor jeugdige lezers. Het werd alleszins heel goed onthaald. Hoewel ik ‘Mijn zus woont op de schoorsteenmantel’ niet fantastisch vond, was ik tot op zekere hoogte wel gecharmeerd door het verhaal.

Jasper Jones van Craig Silvey

Corrigan, Australië, december 1965. Tijdens een warme zomernacht roept Jasper Jones de hulp in van Charlie Bucktin. Charlie, de ik-figuur van het verhaal, is een dertienjarige die ervan droomt schrijver te worden. Die nacht dat Jasper, Charlies hulp inroept, zijn ze getuige van de dood van dorpsgenoot Laura. Door het gedeelde geheim ontstaat er een ongewone vriendschap tussen beide jongens. In tegenstelling tot de brave Charlie, is Jasper de schelm van het dorp. Bij het minste vergrijp wijzen alle vingers naar halfbloed Jasper.

‘Jasper Jones’ is een verhaal over tieners die te maken krijgen met grote mensenzaken. Charlie vooral, heeft het moeilijk om de grote mensenwereld te begrijpen. Het geheim dat hij deelt met Jasper drukt zwaar op zijn gemoed, zeker als hij verliefd wordt op Laura’s zus: Eliza. Daarnaast krijgt de familie van Charlies beste vriend Jeffrey Lu te maken met discriminatie omwille van de Vietnamoorlog. De familie Lu is namelijk Vietnamees.

In ‘Jasper Jones’ weet Silvey heel goed de sfeer weer te geven van een Australisch dorp in de jaren zestig. Silvey hanteert een vlotte, humoristisch taal zonder veel franjes. Wat vooral opvalt zijn de literaire referenties aan Charlies lievelingsboeken en auteurs als Mark Twain, Harper Lee en Truman Capote. Dit geeft het verhaal de authentieke stem van een jongen die ervan droomt weg te gaan uit het bekrompen, kleine Corrigan en een gevierd schrijver te worden. Naast die literaire fantasiewereld van Charlie staat de realiteit van een dorp met zijn geheimen en vooroordelen.

‘Jasper Jones’ werd terecht meermaals in Australië genomineerd en bekroond. Het is een coming-of-age roman die een breed publiek aanspreekt. De ontknoping was voor mij echter wat te veel van het goede. Het leek wel bijna een scenario voor een soapserie. Niettemin, charmeerde ‘Jasper Jones’ me omwille van de karakters, hun jeugdige wijsheid en hun blik op de grote mensenwereld. Zeker een roman, die de moeite waard is om te lezen.