Wie zij was van Georgina Harding

recensie (2) (1)

De mysterieuze dood van een moeder.

Engeland, 1961. Op dezelfde dag dat er een spionagezaak aan het licht kwam, verdween de moeder van de 8-jarige Anna. Als verklaring voor haar moeders plotse verdwijning kreeg Anna te horen dat haar moeder in de hemel was. Haar broer Peter kreeg dezelfde uitleg en concludeerde dat hun moeder een spionne was. Net als de mensen die opgepakt waren, kwam hun moeder van ergens achter het IJzeren Gordijn.

Haar lichaam kregen de kinderen niet te zien. Vanwege hun leeftijd mochten ze haar begrafenis niet bijwonen. Door het gebrek aan uitleg vulden ze maar zelf de gaten op met hun fantasie. Zo waren ze ervan overtuigd dat de joodse pianolerares, net als hun moeder, een spionne was.

“Waarom legden ze die dingen niet uit, die grote mensen? Ze legden niets uit, ze verduidelijkten niks, zodra het echt ergens overging, slikten ze hun woorden in. En wij vielen in de gaten die zij tussen hun woorden lieten vallen. Je had iets met de Japanners, iets waar niet over gesproken werd, maar wat mensen van ons volk was overkomen, Britse mannen en vrouwen, gevangen in een soort oosters stilzwijgen -monden dichtgeknepen als spleetogen. En dan had je het gruwelijke met de joden, dat dieper ging, maar verder van ons afstond.”

Decennia later kijkt Anna terug op die periode en probeert achter de waarheid te komen. Zij reconstrueert het leven van haar moeder voor haar huwelijk. Uiteindelijk ontdekt zij dat haar moeder een geheim had. Voor Anna het bewijs dat de kinderlijke intuïtie klopte. Best jammer, dat Harding haar lezer niet zelf deze conclusie laat trekken. Bovendien komt deze plotwending gemaakt over.

Kortom: ‘Wie zij was’ schiet als verhaal tekort. Echter, het boek is vanwege de stijl en het taalgebruik meer dan de moeite waard om te lezen. Ook weet Harding het kinderperspectief, de tijdsgeest en de oudere Anna met haar herinneringen schitterend neer te zetten.

The Spy Game, 2009.

Fictieve held: Holden Caulfield

Hollywood probeert literair icoon Holden Caulfield al sinds 1951 te strikken voor een film. Maar Salingers held uit ‘De vanger in het graan’ haat films. Hij schittert liever op papier. 

Voor vele is hij een zeurderig rijk snotjong. Voor sommige is hij het alter ego van J.D. Salinger (1919-2010). Voor weer andere is hij een onvergetelijke literaire held en de belichaming van de ongelukkige tiener. Een tiener op zoek naar het echte. In een hypocriete wereld is het moeilijk zoeken naar het echte voor Holden. Hij is dan ook in oorlog met de wereld. Net geen 17 maar al getraumatiseerd. Een loser. Vijf scholen stuurden hem al weg. Hij vuilbekt, vloekt, liegt, drinkt en rookt.

De controversiële Holden Caulfield bracht Salinger instantroem. Twee maanden na zijn publicatie in 1951 was ‘The Catcher in the Rye’ al toe aan zijn achtste editie. Met de roem kwamen al direct filmaanbiedingen. Aanvankelijk stond Salinger positief ten opzichte van een verfilming. Hij herzag echter zijn mening na de verfilming van zijn kortverhaal ‘Uncle Wiggily in Connecticut’.  Het leek hem ineens onmogelijk dat Hollywood Holdens unieke stem tot zijn recht kon laten komen. Bij Salingers dood in 2010 hoopten vele in Hollywood op een verfilming. Die hoop vervloog snel. Enkel bij de verjaring van de auteursrechten maakt Hollywood nog een kans.

De naar anonimiteit snakkende Salinger begon al in de jaren vijftig met zich geleidelijk terug te trekken uit het publieke leven. In 1965 verscheen zijn laatste verhaal: ‘Hapworth 16, 1924’. Naar eigen zeggen bleef hij schrijven. Niettemin zijn er sinds zijn dood geen nieuwe verhalen of romans van zijn hand meer verschenen. Misschien had hij met Holden Caulfield alles gezegd wat hij te zeggen had. Intussen leeft Holden niet enkel in ‘De vanger in het graan’ maar ook in talloze andere boeken, want zijn geestelijke vader inspireerde vele. Ook leverde Holden de inspiratie voor een rits films over ontevreden tieners, zoals ‘Rebel Without a Cause’.

In 2017 verscheen de biopic ‘Rebel in the Rye’ van Danny Strong’ over J.D. Salinger en de publicatie van ‘The Catcher in the Rye’. De film is gebaseerd op de biografie ‘J.D. Salinger: a life’ van Kenneth Slawenski.

Voor dit blog gebruikte ik verschillende bronnen waaronder Wikipedia. De trailer komt van YouTube.

Mijn zus woont op de schoorsteenmantel van Annabel Pitcher

recensie (2) (1)

Innemend verhaal.

“Mijn zus Rose woont op de schoorsteenmantel. Nou ja, stukjes van haar. Drie vingers, haar rechterelleboog en haar knieschijf liggen begraven op een begraafplaats in Londen. Mijn ouders kregen heel erge ruzie toen de politie delen van haar had gevonden.” Aan het woord is de tienjarige Jamie Matthews, die vijf jaar geleden zijn zuster Rose verloor bij een terroristische aanslag. Eigenlijk herinnert Jamie zich weinig van Rose. Anders is het voor zijn zuster Yasmine, Rose’s tweelingzus, die door haar ouders jarenlang gekleed werd in de kleren die Rose zo graag droeg. Nadat Yasmine haar haren liet knippen en roze liet verven, en een neuspiercing liet zetten, liep haar moeder weg met een man van de praatgroep.

Terwijl zijn moeder nog steeds in Londen leeft, zijn Jamie, Yasmine en hun vader verhuisd naar de Lake District. Vader Matthew verwaarloost zichzelf, drinkt en laat zijn kinderen grotendeels aan hun lot over. Op zijn nieuwe school wordt de roodharige Jamie gepest, maar gelukkig is er Sunya. Zijn vriendschap met Sunya geeft Jamie echter kopzorgen. Sunya is een moslimmeisje, en moslims vermoordden zijn zuster. Hoe gaat hij zijn vriendschap met Sunya verborgen kunnen houden voor zijn vader? Want als zijn vader te weet komt dat hij met een moslima bevriend is….

Dat ‘Mijn zus woont op de schoorsteenmantel’ iets innemend heeft, komt vooral door de stem van Jamie. Die stem is authentiek, iets wat bij jeugdige fictieve helden makkelijk ontbreekt. Naast de zwaarwichtige thema’s weet de schrijfster ook genoeg humoristische situaties te creëren. Sommige situaties vond ik net iets te geforceerd. Ook vond ik dat er te veel thema’s werden aangesneden. In zoverre ik kan beoordelen, denk ik wel dat ‘Mijn zus woont op de schoorsteenmantel’ een interessant boek is voor jeugdige lezers. Het kende alvast een goed onthaal.