Je hebt het misschien al gezien: Boeken kreeg een make-over. Niet dat ik mijn vorige template beu was, maar het was tijd voor iets nieuw. Mijn vorige template was toch al in gebruik sinds einde 2014.
De formule blijft hetzelfde. Je kan hier nog steeds op geregelde tijdstippen berichten vinden rond auteurs, fictieve helden en klassiekers. Uiteraard blijf ik boeken bespreken en korte berichtjes schrijven rond wat je kan verwachten op Boeken.
Ondanks dat ik er de laatste maanden niet altijd in slaagde om tijdig berichten te schrijven, ga ik niets veranderen aan mijn blogritme. Ik ga soms een beetje foefelen door een bericht te geven met een leuke quote of een gedicht, analoog aan wat je nu op mijn homepage kan zien.
Leren lezen was voor mij als kind niet evident. Nu kan het een enkele keer gebeuren dat woorden niet blijven plakken. Of dat ik een paar keer opnieuw moet beginnen vooraleer ik begrijp wat er staat. Dat is meestal wanneer ik doodmoe of ziek ben. Hardop lezen is iets wat ik liever niet doe, vooral omdat ik vaak niet lees wat er eigenlijk staat.
Als ik terugdenk aan mijn kindertijd en wat ik las, dan las ik graag plaatjesboeken zoals Tiny, en strips. Wat strips betrof, las ik geen tekstballonnen, maar keek ik naar de plaatjes. Ik was vijftien wanneer ik tekstballonnen begon te lezen. En eigenlijk was ik toen beter niet begonnen met het lezen van tekstballonnen, want er stond me een bittere teleurstelling te wachten. Mijn strips waren bijlange na niet zo spannend van het moment dat ik ze begon te lezen. Door enkel naar de plaatjes te kijken had ik jarenlang namelijk mijn eigen verhaal gemaakt. Ik las wat ik meende wat er verteld werd, maar dat klopte niet. Ik was de wereld van de fantasie kwijt.
De fascinatie voor beelden bleef evenwel. Als student koos ik op een gegeven moment voor een opleiding grafische vormgeving. En bracht ik vele uren door in stripboekenwinkel ‘Mekanik Strip’, wat zich vertaalde in een behoorlijke verzameling strips. Ik las toen strips als referentiemateriaal. Later ben ik vooral komische strips gaan lezen, zoals ‘Vrouwen in het wit’, ‘Cupido’, ‘Sammy’ en ‘G. Raf Zerk’. Nu ben ik spijtig genoeg mijn fascinatie voor strips grotendeels kwijt en lees ik ze eerder sporadisch. Maar intussen kan een enkel woord, een rake zin of een goed geschreven verhaal me wegvoeren naar dat speciale stukje land, dat fantasie heet.
De Tweede Wereldoorlog, ergens in een Frans krijgsgevangenenkamp. Advocaat Louis Chavel heeft weinig tot geen contact met zijn medegevangenen. Voor hem berust zijn gevangenschap op een vergissing, terwijl zijn lotgenoten allicht vroeg of laat toch in de gevangenis zouden zijn beland. Op een dag komt er een piepjonge Duitse officier in hun cel. De weerstand heeft de avond daarvoor enkele Duitsers vermoord en de gevangenen moeten daarvoor boeten.
De officier heeft het bevel gekregen om van elke tien mannen in het kamp er één te laten doorschieten. Voor de groep van Chavel betekent dit 3 mannen. De gevangenen mogen zelf kiezen wie van hun doodgeschoten wordt. De gevangenen loten erom, en Chavel is één van de ongelukkigen. Chavel krijgt het echter voor elkaar dat er een andere man zijn plaats inneemt.
Het is een opmerkelijk en haast absurd gegeven. Wie neemt nu de plaats in van een andere man om te sterven? En wat met Chavel zelf, kan hij nog wel verder leven met de schaamte? In tegenstelling tot de held van ‘De vreemdeling’, Meursault, vindt Chavel pas de vrijheid wanneer hij bewust de dood accepteert. Voor hij zo ver is, is hij voor de laatste keer teruggekeerd naar zijn ouderlijke woning. Ook gaat hij de confrontatie aan met de familie van de man die zijn plaats innam.
‘De tiende man’ is een kort maar goed uitgewerkt verhaal dat tot nadenken stemt. Het is enkel nog tweedehands te vinden.
Oorspronkelijke titel: The Tenth Man. Jaar van publicatie: 1985.
Boeken 
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.