Wonka’s wonderbaarlijke wereld

De beste producent van snoepgoed en vooral chocolade is Willy Wonka. Zo vond Wonka onder meer ijs uit dat nooit smelt en kauwgom die nooit zijn smaak verliest. Rond Wonka’s fabriek hangen vele mysteries. Zo gaan er nooit werknemers binnen in de fabriek. Meer nog, de deuren van de fabriek blijven steevast dicht. Niettemin produceert Wonka’s fabriek. En hoe zit het eigenlijk met de man zelf? Het is jaren geleden dat iemand Willy Wonka zag; hij lijkt van de aardbodem verdwenen. Als Wonka een wedstrijd aankondigt waarbij de winnaars zijn fabriek kunnen bezoeken, krijgt dit uiteraard veel media-aandacht. Slechts vijf kinderen, begeleid door een volwassene, mogen de fabriek bezoeken. Ze moeten wel eerst een gouden toegangsbiljet vinden in een reep chocolade.

“Don’t argue, my dear child, please don’t argue!” cried Mr. Wonka. “It’s such a waste of precious time!”

Veel invalshoeken en verhaallijnen.

Repen chocolade zag Dahl genoeg als schooljongen. Hij proefde de zoetwaren voor van chocoladeproducent Cadbury. Het nadenken over het productieproces van zoetwaren kwam hem goed van pas bij het schrijven van ‘Charlie and the Chocolate Factory’. Aanvankelijk dacht Roald Dahl aan vijftien kinderen. Met elk nieuw ontwerp voor ‘Charlie and the Chocolate Factory’ vielen er kinderen af, tot er uiteindelijk vijf overbleven. Dahl had ook nog andere invalshoeken en verhaallijnen. Zo wou hij Wonka een zoon geven en Charlie een snoepwinkel. En dacht hij eraan zijn verhaal over drie boeken te vertellen. Uiteindelijk werden het er twee: ‘Charlie and the Chocolate Factory’ (1964) en ‘Charlie and the Great Glass Elevator’ (Sjakie en de grote glazen lift).

Stoute kinderen.

Hoewel ‘Charlie and the Chocolate Factory’ door nogal wat uitgeverijen werd geweigerd, deed het boek het bij publicatie onmiddellijk goed. Uitgevers vonden het een raar idee, dat de slechteriken geen monsters of volwassene waren, maar stoute kinderen. Intussen weet ‘Charlie and the Chocolate Factory’ nog steeds vele lezers te bekoren. Een van die lezers van Wonka’s wonderbaarlijke fabriek, met name Tim Burton verfilmde het boek in 2005. Het boek was eerder ook al verfilmd door Mel Stuart in 1971.

Trailer van de film ‘Charlie and the chocolate factory’ van Tim Burton, gebaseerd op de roman van Roald Dahl.

Bron: Wikipedia en www.roalddahl.com.

Mijn zus woont op de schoorsteenmantel van Annabel Pitcher

“Mijn zus Rose woont op de schoorsteenmantel. Nou ja, stukjes van haar. Drie vingers, haar rechterelleboog en haar knieschijf liggen begraven op een begraafplaats in Londen. Mijn ouders kregen heel erge ruzie toen de politie delen van haar had gevonden.” Aan het woord is de tienjarige Jamie Matthews, die vijf jaar geleden zijn zuster Rose verloor bij een terroristische aanslag. Eigenlijk herinnert Jamie zich weinig van Rose. Anders is het voor zijn zuster Yasmine, Rose’s tweelingzus, die door haar ouders jarenlang gekleed werd in de kleren die Rose zo graag droeg. Nadat Yasmine haar haren liet knippen en roze liet verven, en een neuspiercing liet zetten, liep haar moeder weg met een man van de praatgroep.

Terwijl zijn moeder nog steeds in Londen leeft, zijn Jamie, Yasmine en hun vader verhuisd naar de Lake District. Vader Matthew verwaarloost zichzelf, drinkt en laat zijn kinderen grotendeels aan hun lot over. Op zijn nieuwe school wordt de roodharige Jamie gepest, maar gelukkig is er Sunya. Zijn vriendschap met Sunya geeft Jamie echter kopzorgen. Sunya is een moslimmeisje, en moslims vermoordden zijn zuster. Hoe gaat hij zijn vriendschap met Sunya verborgen kunnen houden voor zijn vader? Want als zijn vader te weet komt dat hij met een moslima bevriend is….

Dat ‘Mijn zus woont op de schoorsteenmantel’ iets innemend heeft, komt vooral door de stem van Jamie. Die stem is authentiek, iets wat bij jeugdige fictieve helden makkelijk ontbreekt. Naast de zwaarwichtige thema’s weet de schrijfster ook genoeg humoristische situaties te creëren. Sommige situaties vond ik net iets te geforceerd. Ook vond ik dat er te veel thema’s werden aangesneden. In zoverre ik kan beoordelen, denk ik wel dat ‘Mijn zus woont op de schoorsteenmantel’ een interessant boek is voor jeugdige lezers. Het kende alvast een goed onthaal.

Oorspronkelijke titel: My Sister Lives on the Mantelpiece.
Datum van publicatie: 2011.

Stilist van de sociale satire

Schrijver Graham Greene (1904 – 1991) noemde Evelyn Waugh (1903-1966), de grootste schrijver van zijn generatie. Met een vader en oudere broer, die een carrière als redacteur en schrijver uitgebouwd hadden, leek Evelyn Waugh voorbestemd om met de pen zijn kost te verdienen. Officieel heette Waugh: Arthur Evelyn Waugh. De literatuur kent hem onder zijn roepnaam: Evelyn.

Werk en thema’s.

Zijn eerste verhaal schreef en illustreerde Waugh als 7-jarige. Als tiener won hij verschillende literaire en artistieke prijzen. Niettemin studeerde hij in Oxford geschiedenis, maar beëindigde zijn studies voortijdig. In afwachting van een carrière als artiest nam hij werk aan als leraar. Via een vriend kreeg hij de opdracht om een biografie te schrijven over dichter-schilder Dante Gabriel Rossetti. Hoewel Waugh niet tevreden was met het boek vestigde het wel zijn naam als schrijver.

Het succes werd bestendigd met een succesvolle debuutroman: ‘Decline and Fall’ (1928). ‘Decline and Fall’ verbond Waughs naam voorgoed aan satire. Een mislukt huwelijk, buitenlandse reizen, een militaire carrière en een bekering tot het katholicisme leverde stof op voor andere romans, zoals ‘Scoop’ en ‘A handful of Dust’. Het katholieke geloof nam vooral in zijn belangrijkste werk ‘Brideshead Revisited’ (Terugkeer naar Brideshead) een prominente plaats in. In ‘Brideshead Revisited’ raakt Charles Ryder bevriend met de katholieke Lord Sebastian Flyte. Via Sebastian leert Charles de rest van de familie Flyte kennen. Al snel blijkt dat de familie enkele pijnlijke geheimen heeft.

De familietraditie.

De televisieserie ‘Brideshead Revisited’ met Jeremy Irons in de rol van Charles Ryder bracht in de jaren tachtig Waughs werk terug onder de aandacht van het publiek. Gedurende zijn leven was Waughs faam namelijk getaand. Nu neemt Evelyn Waugh weer zijn eigen plaats in als een van de grote Engelse stylisten van de twintigste eeuw. Van de zeven kinderen uit zijn tweede huwelijk zette enkel de oudste zoon, Auberon de familietraditie voort.

Voor dit blog gebruikte ik verschillende bronnen waaronder Wikipedia en Biography.com.