Danielles blogwereld: hoe mijn blog tot stand kwam

Foto door Pixabay op Pexels.com

Blog dankzij sollicitatie.

Naast boeken bespreken neem ik af en toe ook mijn leeswereld onder de loep. Vandaag vertel ik hoe dit blog tot stand kwam.

Mijn leeswereld bestaat sinds bijna een jaar niet enkel en alleen meer uit lezen, maar ook uit schrijven over lezen, auteurs en boeken. ‘Boeken’ is trouwens holderdebolder ontstaan. De directe aanleiding voor ‘Boeken’ was een vacature, waarin kennis van WordPress werd gevraagd. Toeval wou dat ik een jaar eerder al een blog in WordPress had gemaakt, waar ik dus niets mee deed, maar dat ik wel de naam ‘Boeken’ had gegeven. Want als ik al zou bloggen, dan zou dat over boeken zijn. Maar ja, kon ik wel iets zinnig kwijt over boeken? Kon ik wel boekbesprekingen maken? Kortom, ik had genoeg excuses om niets te doen met mijn blog. Tot ik die vacature zag. En intussen al geruime tijd recensies in het Engels maakte op Goodreads, waardoor ik ineens geen excuses meer had om niet te bloggen. Beginnen met bloggen leverde me alvast een sollicitatiegesprek op. Ik greep uiteindelijk naast die job en ben nog steeds zoekend naar werk, maar ik heb ‘Boeken’ dus overgehouden aan een sollicitatie.

Vraag me niet wat me bezielde om de ondertitel ‘Boekbesprekingen en meer’ in te vullen bij het maken van mijn blog. Het stond me vrij om dit aan te passen, maar al bloggend kwamen er naast recensie – zoals je kan zien in mijn verborgen menu – drie andere categorieën: auteur, boek en mijn leeswereld, waardoor ‘Boeken’ al gauw meer bood.

Wat mijn berichten in de categorieën auteur en boek betreft, weet ik al grotendeels tot eind 2016 waarover ik kan schrijven. Uiteraard is er altijd ruimte voor improvisatie. Ook al omdat ik niet altijd de juiste aanzet vind voor een bepaald bericht, en dus iets anders uit mijn hoge hoed dien te toveren. Of omdat ik intussen een andere inval kreeg. Plannen heeft echter het grote voordeel dat ik mijn opzoekwerk en lectuur kan afstemmen op mijn berichten. Intussen is ‘Boeken’ een goed excuus om die klassiekers en die schrijvers te lezen, die ik al langer eens wilde proberen. Lezen in functie van berichten maken op een blog; het is al bijna een jaar deel van mijn leefwereld. Dat vraagt alvast om een impromptu salondansje met een goed boek. Die hoge hoed hou ik dus nog even op.

De foto bij dit blog komt van Pexels en is van Wilfred Iven.

De goede arts van Damon Galgut

Laurence Waters, een pas afgestudeerde arts staat erop gemeenschapsdienst te doen in een afgelegen kliniek ergens in een thuisland van Zuid-Afrika, net na de afschaffing van de Apartheid. De kliniek wordt al jaren, juist ook omwille van zijn ligging in een thuisland politiek gefnuikt. Zo heeft de kliniek een voorraad aan medicijnen die ze amper nodig heeft. En worden de dingen die de artsen nodig hebben nooit geleverd, waardoor ze verplicht zijn om patiënten door te verwijzen. Omdat de naburige stad een spookstad is, krijgen ze sowieso al niet veel patiënten. Niettegenstaande is Laurence overtuigd dat hij een verschil kan maken.

“Het verleden en de toekomst zijn gevaarlijke landen:
ik had de afgelopen zeven jaren in een niemandsland geleefd, tussen de grenzen in.”

Laurence is niet de verteller van dienst, wel collega-arts Frank Eloff, die al zeven jaar lang in de kliniek werkt. Naast Frank zijn er nog zes personeelsleden: de vrouwelijke hoofdarts Ngema, het Cubaanse artsenechtpaar Santander, de ongediplomeerde verpleger Tehogo en twee koks. Terwijl de rest van het team Laurence met wantrouwen en ontzag behandelt, groeit er een ongemakkelijke vriendschap tussen Frank en Laurence. Ongemakkelijk, omdat het niet echt duidelijk is of het enkel om vriendschap gaat.

Door die onduidelijkheid vroeg ik me af in hoeverre Frank een betrouwbare verteller is. Doet hij aan volledige zelfcensuur? Of houdt hij maar een deel van zijn seksuele identiteit voor zich? Op zich doet het er niet toe, maar het draagt wel bij tot het ambigue karakter van het verhaal. Het laat ook ruimte voor eigen invulling, wat ik altijd fijn vind.

Voor Laurence loopt het slecht af, terwijl Frank op het einde van het verhaal zijn leven terug op de rails krijgt. Intussen maakte hij een ontwikkeling door en kwam voor morele dilemma’s te staan. Galgut weet elk detail te gebruiken om van ‘De goede arts’ een heel intens sfeerverhaal en thriller te maken. Want niet enkel in de kliniek, maar ook daarbuiten is de sfeer broeierig. Geen wonder, dat Damon Galgut geldt als een van de meest getalenteerde jonge schrijvers van Zuid-Afrika. Ik heb alvast een plek op mijn leeslijst gereserveerd voor zijn andere boeken.

Oorspronkelijke titel: The Good Doctor
Jaar van uitgave: 2003

Een goed huwelijk van Doris Lessing

Onlangs las ik het tweede deel van de ‘Kinderen van het geweld’: ‘Een goed huwelijk’, waarin je ‘Martha Quest’ op haar zoektocht door het leven volgt. Martha, amper 19, is halsoverkop getrouwd met Douglas Knowell, een ambtenaar. Al heel gauw komt voor Martha de ontnuchtering en het besef dat haar huwelijk een vergissing is. Enkele maanden later blijkt Martha in verwachting te zijn en leeft ze op een roze wolk. Ze bevalt van een dochtertje: Caroline.

Lang kan Douglas niet genieten van zijn gezinnetje, want de Tweede Wereldoorlog breekt uit en hij wordt opgeroepen. Na een jaar echter is hij terug thuis en blijkt eens te meer hoe verschillend Martha en hij wel niet zijn. Terwijl Martha als adolescent nog flirtte met het linkse ideeëngoed,  is ze intussen via vrienden actief betrokken bij de communistische partij. Dit zeer tegen de zin van Douglas. Niettemin weet hij Martha te overhalen om hun flatje in te ruilen voor een riante woning met bedienden. Hoewel Martha geniet van haar rol als vrouw des huizes en aanvankelijk toch schijnt te kiezen voor zekerheid, loopt ze op een gegeven moment weg van Douglas en Caroline. Ze is dan 23.

Net als bij het eerste boek ‘Martha Quest’ eindigt ‘Een goed huwelijk’ onverwachts. Terwijl Martha’s huwelijk in het eerste boek als een complete verrassing kwam, kwam het einde van haar huwelijk niet bepaald onvoorzien. Ook het achterlaten van Caroline bij haar man past binnen de ontwikkeling die Martha maakte, want Martha gelooft dat Caroline beter af is zonder haar. Bovendien wil zij haar vrijheid terug.

Thema’s die in het eerste boek aan bod komen zoals Martha’s politieke en feministische ideeën en het latent aanwezige racisme worden in dit boek verder uitgewerkt. Ook de relatie tussen Martha en haar ouders krijgt meer diepgang, net als het personage ‘Martha’. Meer nog dan in ‘Martha Quest’ is het duidelijk dat Martha zoekende is, en meer wil van het leven dan een geschikt huwelijk. Anderzijds komt er geleidelijk de desillusie over wat leven – in dit geval een vrouwenleven – inhoudt. Interessant zijn ook de beschrijvingen van de impact op het sociale leven voor de blanken in het zuiden van Afrika tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Kortom, ‘Een goed huwelijk’ beviel me beter dan ‘Martha Quest’ en doet me nog meer uitkijken naar het vervolg van deze reeks, waarin Lessing heel wat autobiografische elementen verwerkte.

Oorspronkelijke titel: A Proper Marriage
Jaar van uitgave: 1954