Het feest van de bok van Mario Vargas Llosa

Caleidoscopisch beeld van een dictator.

Ik had al meermaals over dit veel bejubelende boek van Mario Vargas Llosa gehoord, en na ‘De droom van de Ier’ besloot ik om dit boek te ontlenen. Bij aanvang bleek al direct dat dit geen makkelijk boek is. ‘Het feest van de bok’ kent immers vier verhaallijnen en twee tijdsbestekken, maar het loont de moeite om door te bijten.

Het boek opent met de plotse terugkeer van Urania Gabral naar de Dominicaanse Republiek. Het is 35 jaar geleden dat Urania haar vaderland verliet. Zij is de dochter van Augustun Cabral, ooit een loyaal lid van de regering van dictator Trujillo

Met het tweede hoofdstuk begint een nieuwe verhaallijn, waar de schrijver Trujillo zelf aan het woord laat. Deze verhaallijn neemt je terug in de tijd naar 30 mei 1961, de dag waarop Trujillo, bijgenaamd de bok, vermoord wordt. In de derde verhaallijn leer je de moordenaars van Trujillo kennen en hun redenen om de dictator te vermoorden. Na de moord is er een politiek vacuüm en volgt een klopjacht op de moordenaars en hun familie; dit is de vierde verhaallijn. Uiteindelijk keert de schrijver terug naar het heden, waarin de schokkende waarheid over Urania’s plotse verdwijning in 1961 uit de doeken gedaan wordt.

Door de verschillende verhaallijnen en tijdsbestekken krijg je als lezer een caleidoscopisch beeld over het leven van een dictator en het leven onder een absoluut regime, dat drie decennia besloeg. Je krijgt heel veel informatie. Het is allicht raadzaam om notities te nemen bij het lezen – al was het maar om de verschillende namen die in het boek genoemd worden van elkaar te onderscheiden. De moord op Trujillo wordt door Mario Vargas Llosa overigens nauwgezet gereconstrueerd. ‘Het feest van de bok’ is echter geen historisch document, maar een roman op historische feiten gebaseerd.

Ik vond vooral de vierde verhaallijn over het politieke vacuüm na de moord op Trujillo interessant. Het geeft een goed beeld over hoe politiek werkt. Anderzijds had ik het moeilijk met de nogal crue beschrijvingen van de repressie die volgt na de moord. Ook het laatste stuk van het boek waar de schrijver teruggaat naar zijn beginverhaal is schokkend. Met deze fictieve verhaallijn wou Mario Vargas Llosa aantonen dat vooral de Dominicaanse vrouwen het slachtoffer waren van Trujillo’s bewind. En inderdaad, meestal zijn het de vrouwen die geofferd worden op het altaar van zogenaamde grotere belangen.

Oorspronkelijke titel: La Fiesta del Chivo
Jaar van publicatie: 2000

Kind van sneeuw van Eowyn Ivey

Een sprookje in een sprookje.

Alaska, 1920. Jack en Mabel lijden onder het feit dat ze geen kinderen hebben en kunnen krijgen. Bovendien heeft Mabel last van eenzaamheid en gaat Jack gebukt onder het vele werk op de boerderij. Op een avond, bij de eerste sneeuwval maken Jack en Mabel een meisje van sneeuw. De volgende dag is het meisje van sneeuw verdwenen. Niet lang daarna duikt het meisje Faina op, die het leven van Jack en Mabel voorgoed verandert.

De schrijfster weet haar romanfiguren heel subtiel neer te zetten. Haar feeërieke taalgebruik past uitstekend bij het verhaal. Je waant je echt in Alaska door de omschrijvingen en beschrijvingen van het landschap en het harde leven. Aanvankelijk lijkt het of Faina inderdaad recht uit een sprookje gestapt is: zij verblijft enkel in de winter bij Jack en Mabel en in de lente verdwijnt ze. Ook herinnert Mabel zich een sprookje uit haar jeugd over een Russisch meisje van sneeuw. Zo lijkt een ‘Kind van sneeuw’  een sprookje in een sprookje.

Zolang dit sprookjeselement aanwezig is heb je een interessante interactie tussen Jack en Mabel en hun omgeving. Echter op een gegeven moment blijft Faina tijdens de lente omwille van Garrett, haar vriend. Op dat moment verlegt de schrijfster het verhaalperspectief van Jack en Mabel naar Faina en Garrett, en verloor het verhaal voor mij zijn charme. Best jammer, vooral omdat er veel interessante elementen en invalshoeken zijn.

Oorspronkelijke titel: The Snow Child.
Datum van publicatie: 2012.

Danielles leeswereld: Goodreads

Sociaal lezen met Goodreads

Lezen kan ook een sociaal gebeuren zijn. Zo is er Goodreads, een sociaal netwerk waar je kan bijhouden welke boeken je leest en zien wat je vrienden lezen. Je kan naast het sociaal gebeuren Goodreads ook gebruiken als referentie en database om boeken te zoeken. Ik gebruik Goodreads vooral als de plek waar ik alles kan vinden als ik iets wil weten over een bepaald boek of over een bepaalde schrijver. Ook doe ik graag mee aan de leesuitdagingen van de groepen, waar ik lid van ben. Daarnaast hou ik vooral van het internationale aspect van Goodreads. Waar anders, dan op Goodreads kan je zien wat Australiërs, Amerikanen of Engelsen lezen?

Als ik in 2012 mijn boekenverzameling ingaf op Goodreads en indeelde volgens schappen, merkte ik dat ik vooral thematisch las en makkelijk teruggreep naar hetgeen me al vertrouwd was. Zo las ik veel reisverhalen en memoires van vrouwen, die als tweederangsburger werden behandeld en vochten voor hun ontvoogding. Wat audioboeken betrof, putte ik vooral uit klassiekers of misdaadverhalen. Mijn leesvoer kon zeker meer variatie gebruiken.

Intussen kijk ik verder dan enkel de genres die ik normaal graag lees. Ik probeer nu makkelijker nieuwe schrijvers, boeken en genres uit, en dwaal met plezier van de vertrouwde leespaden af. Dankzij één van de groepen op Goodreads en hun genre-uitdaging, proefde ik van genres die ik normaal gesproken links liet liggen. Onbekend maakt onbemind – en vaak weet je gewoon niet waar te beginnen of heb je een verkeerd beeld over een bepaald genre. Zo vond ik als volwassene de weg naar science fiction niet meer, hoewel ik als kind Jules Verne las. En dacht ik dat fantasy allicht niet mijn ding ging zijn, tot ik Susanna Clarke’s Jonathan Strange & Mr. Norrell las.

Door Goodreads ga ik overigens weer regelmatiger naar de bib. De bib is immers de boekenwinkel bij uitstek waar je gratis op boekenavontuur kan gaan. En lezen is altijd een beetje op avontuur gaan, toch?!