Populairste kerstverhaal

Het populairste kerstverhaal is zonder twijfel ‘A Christmas Carol’ van Charles Dickens. Dickens was niet de eerste schrijver die een kerstverhaal schreef, maar was wel een van de eersten die zijn eigen visie op het kerstfeest gaf. In ‘Een kerstvertelling kaartte hij sociaal onrecht en armoede aan.

Christelijke inspiratie.

De novelle kent trouwens geen hoofdstukken maar strofen. Het gaat immers om een ‘carol’ of kerstlied, dat gezongen wordt ter ere van de geboorte van Jezus Christus. De christelijke inspiratie is duidelijk, mits hoofdpersonage Scrooge tot inzicht komt. Toch ligt de focus vooral op het vieren van kerst, en de dingen, waar geldwisselaar Scrooge aan verzaakte, zoals liefde en vriendschap. Op het einde van de novelle verhoogt Scrooge het loon van zijn bediende en gaat hij kerstmis vieren. Kortom, hij is weer een gul en vriendelijk man.

Oude gebruiken.

Sommige zien in de oude Scrooge de winter. Zijn hart krijgt de  jeugdige onschuld van zijn kindertijd of de lente terug. De naam Scrooge had Dickens niet zomaar gekozen. To scrooge was toen een synoniem voor ‘to squeeze out’ (= uitpersen). Nu is Scrooge een synoniem voor vrek.

In het begin van de negentiende eeuw werd kerstmis amper gevierd in Engeland. De publicatie van ‘A Christmas Carol’ in december 1843 droeg bij tot de popularisering van het kerstfeest. Er was toen een hernieuwde belangstelling voor de oude gebruiken rond het kerstfeest, en daarnaast deden de kerstboom en de kerstkaart hun intrede. De uitdrukking ‘A merry Christmas’ hebben we te danken aan ‘A Christmas Carol’.

A christmas carol
Illustraties uit de eerste uitgave van 1843 van John Leech.

“I don’t know what to do! I am as light as a feather, I am as happy as an angel, I am as merry as a school-boy. I am as giddy as a drunken man. A merry Christmas to every-body! A happy New Year to all the world!”

Bron: Voor dit blog gebruikte ik verschillende bronnen waaronder Wikipedia. 

The king’s speech van Mark Logue en Peter Conradi

Mooie aanvulling op de film.

Ik kocht dit boek na het zien van de schitterende film ‘The King’s Speech’. Het boek verdween in de boekenkast tot ik eerder dit jaar besloot om het te lezen. Zowel het boek als de film zijn gebaseerd op de dagboeken en het archief van Lionel Logue.

Wie was Lionel Logue? Lionel Logue was een onbekende spraakleraar, een autodidact, die de onder zijn spraakgebrek gebukt gaande hertog van York, tot één van de grootste koningen van Groot-Brittannië maakte. Over de methodes die Logue gebruikte is weinig gekend. Allicht was het de speciale band, die Logue opbouwde met de koning het succes achter het verhaal. Dat die relatie uniek was, bleek uit het antwoord van de koningin-moeder, na de dood van haar echtgenoot: “ik denk dat ik misschien beter weet dan wie ook hoezeer u de koning geholpen hebt, niet alleen met zijn spraak, maar daardoor ook met zijn hele leven en zijn kijk op het leven”.

Het boek begint met de kroning van de hertog van York tot koning George VI. De commentaren in de dagbladen op de kroning, en de daarop volgende radiotoespraak bevatten niets dan lof: de woorden van de koning waren vast en duidelijk, en zonder hapering doorgekomen. Zowel de koning als Lionel Logue hadden zich geen mooier compliment kunnen wensen; het was de bekroning van hun werk, dat in 1926 begonnen was.

Naast het portret van koning George VI, krijg je eerst en vooral het volledige verhaal van Lionel Logue. Wat een belangrijke meerwaarde geeft aan het boek, is de historische duiding rond de troonsafstand van Edward VIII en de jaren tijdens de Tweede Wereldoorlog. Dit wordt vooral met krantenberichten uit die tijd geïllustreerd. Ook geeft ‘The King’s speech’ je een persoonlijk portret van de Britse monarchie.

Kortom, een mooie en interessante aanvulling op de film.

Oorspronkelijke titel: The King’s Speech: How One Man Saved the British Monarchy.
Jaar van publicatie: 2010.

Jasper Jones van Craig Silvey

Een dorpje in het Australië van de jaren zestig.

Corrigan, Australië, december 1965. Tijdens een warme zomernacht roept Jasper Jones de hulp in van Charlie Bucktin. Charlie, de ik-figuur van het verhaal, is een dertienjarige die ervan droomt schrijver te worden. Die nacht dat Jasper, Charlies hulp inroept, is hij getuige van de dood van dorpsgenoot Laura. Door het gedeelde geheim ontstaat er een ongewone vriendschap tussen beide jongens. In tegenstelling tot de brave Charlie, is Jasper de schelm van het dorp. Bij het minste vergrijp wijzen alle vingers naar halfbloed Jasper.

‘Jasper Jones’ is een verhaal over tieners die te maken krijgen met grote mensenzaken. Charlie vooral, heeft het moeilijk om de grote mensenwereld te begrijpen. Het geheim dat hij deelt met Jasper drukt zwaar op zijn gemoed, zeker als hij verliefd wordt op Laura’s zus: Eliza. Ook krijgt de familie van Charlies beste vriend Jeffrey Lu te maken met discriminatie door de Vietnamoorlog. De familie Lu is namelijk Vietnamees.

In ‘Jasper Jones’ weet Silvey heel goed de sfeer weer te geven van een Australisch dorp in de jaren zestig. Silvey hanteert een vlotte, humoristisch taal zonder veel franjes. Wat vooral opvalt zijn de literaire referenties aan Charlies lievelingsboeken en auteurs als Mark Twain, Harper Lee en Truman Capote. Dit geeft het verhaal de authentieke stem van een jongen die ervan droomt weg te gaan uit het bekrompen, kleine Corrigan en een gevierd schrijver te worden. Naast die literaire fantasiewereld van Charlie staat de realiteit van een dorp met zijn geheimen en vooroordelen.

‘Jasper Jones’ is in Australië meermaals genomineerd en bekroond. Het is een coming-of-age roman die een breed publiek aanspreekt. De ontknoping was voor mij wat te veel van het goede. Het leek bijna een scenario voor een soapserie. Niettemin, charmeerde ‘Jasper Jones’ me omwille van de karakters, hun jeugdige wijsheid en hun blik op de grote mensenwereld.

Oorspronkelijke titel: Jasper Jones.
Datum van publicatie: 2009.