De bekentenissen van Max Tivoli van Andrew Sean Greer

recensie (2) (1)

Duister en schokkend verhaal.

Max Tivoli is 17 als hij tot over zijn oren verliefd wordt op zijn buurmeisje Alice Levy. Alice heeft echter enkel oog voor Max’ vriend Hugh. Bovendien ziet Max er geen 17 uit, want hij verjaart achterwaarts. Hij kwam namelijk in 1871 te wereld als een oude man en wordt met het klimmen van de jaren jonger. Alice kent hem op dat moment als een man van middelbare leeftijd.

Een toevallige ontmoeting, twintig jaar later, als hun leeftijden elkaar kruisen, brengt Max en Alice terug bij elkaar. Ze trouwen zelfs, maar hun huwelijk duurt maar een paar jaar. Toch geeft Max het niet op. Hij blijft zoeken naar de enige vrouw van wie hij gehouden heeft.

Het concept van achterwaarts verjaren is gekend. Zo was er in 2008 de film: ‘The Curious Case of Benjamin Button’, waarin Benjamin Button als een oude man ter wereld komt en als baby sterft. De film is gebaseerd op het gelijknamige kortverhaal van F. Scott Fitzgerald. Greer kende Fitzgeralds kortverhaal niet; hij had naar eigen zeggen de mosterd gehaald bij een liedje van Bob Dylan. ‘De bekentenissen van Max Tivoli’ verscheen al in 2005 en zorgde voor de doorbraak van Greer.

Ondanks het gekende concept weet Greer een origineel verhaal te vertellen. Hij vertelt het zo dat je echt gelooft dat er mensen zijn die achterwaarts verjaren. Bovendien is Greer een ware kunstenaar in zijn metier, vooral zijn stijl is subliem. Daarnaast zet hij met Max een personage neer, dat in alle opzichten een monster is, maar wiens bekentenissen je van het begin tot het einde boeien. Het is overigens Max zelf die zijn ietwat duistere en schokkende verhaal vertelt.

‘De bekentenissen van Max Tivoli’ is het soort van verhaal, waar je best zo weinig mogelijk over weet, wat het dus lastig maakt om te bespreken. Wat ik wel kan verklappen is dat ‘De bekentenissen van Max Tivoli’ geen liefdesverhaal is, maar veeleer een verhaal over relaties, en de dingen die we onszelf wijsmaken.

Schaduwtango van Arturo Pérez-Reverte

recensie (2) (1)

De wereld van Max Costa.

In 1928 werkt Max Costa als danser op een oceaanstomer. Hier danst hij met rijke vrouwen, die hij verleidt en berooft. Tijdens een tocht naar Buenos Aires leert hij tangocomponist Armando de Troeye en zijn betoverende vrouw Mecha kennen. In Buenos Aires neemt hij het koppel mee naar een bar, waar de oorspronkelijke tango nog wordt gedanst. Max en Mecha hebben een kortstondige maar passionele relatie, die eindigt met Max’ vlucht naar Montevideo met haar parelketting in zijn koffer.

Negen jaar later kruisen de wegen van Mecha en Max elkaar weer in Nice. Max komt nog steeds aan de kost als oplichter. Net voor Mecha terug in zijn leven komt, wordt hij benaderd door zowel de Italiaanse als de Spaanse geheime dienst voor een klus. Mecha verblijft in Nice als rijke banneling nadat haar man in Spanje werd opgepakt. Net als in Buenos Aires hebben ze een kortstondige relatie, die eindigt met Max’ vlucht naar Parijs.

In 1966 werkt Max als chauffeur voor de Zwitserse arts Hugentobler in Sorrento. Als de zesenveertige jarige Max zijn baas naar de luchthaven heeft gebracht, ziet hij toevallig een oudere dame en een jong koppel. De oudere dame komt hem bekend voor. Na haar een tijd bespied te hebben, komt Max tot de conclusie dat de oudere dame Mecha is. De jongen in haar gezelschap blijkt haar zoon, en aankomend schaaktalent Jorge Keller te zijn. Hoewel Max jaren geleden stopte met zijn oplichterswerk, beslist hij om zich uit te geven als een rijk zakenman die toevallig in hetzelfde hotel verblijft als Mecha. Hij hoopt haar te bestelen, maar raakt in een hele andere zaak verwikkeld. Bovendien houdt Mecha nog steeds van hem. En lijkt Jorge dezelfde betoverende glimlach te hebben als Max.

Met ‘Schaduwtango’ schreef Pérez-Reverte een intrigerend portret van een man die zijn vertrouwde wereld vol avontuur en intrige geleidelijk aan kleiner ziet worden, en uiteindelijk helemaal ziet verdwijnen. Omwille van die ene vrouw wordt hij terug de oude, zelfverzekerde Max. Is het voor de uitdaging dat hij het doet? Of voelt hij liefde voor Mecha? Mecha is als personage net zo fascinerend als Max.

“Hij loopt weer net zo soepel en zelfverzekerd als jaren terug, toen de wereld nog een gevaarlijk en fascinerend avontuur was, toen zijn durf, geslepenheid en intelligentie voortdurend werden uitgedaagd.”

Naast een interessante ontwikkeling van beide protagonisten, is het vooral ook de sfeer van de verschillende tijden die Pérez – Reverte zo trefzeker weet weer te geven. De schrijver wisselt overigens vakkundig de verschillende tijden, niet in alternerende hoofdstukken, maar binnen een hoofdstuk. Dit maakt ‘Schaduwtango’ tot een boek, dat noodt tot traag lezen. Zo komt de meeslepende stijl van vertellen tot zijn recht, en kan je als lezer alvast langer in Max’ charmante gezelschap vertoeven. In Max’ gezelschap word je als lezer getrakteerd op de ingrediënten van de oude tango: vulgariteit, erotiek, passie, emotie, liefde, spanning, bedrog en improvisatie. Dus voeten naar omhoog, je lievelingsdrank binnen handbereik en genieten.

El tango de la Guardia Vieja, 2010