De laatste dag van Beppe Fenoglio

Die avond kreeg Ettore te horen dat zijn ouders werk voor hem hadden gevonden. Hij mag in de chocoladefabriek gaan werken. Niet als arbeider zoals de keer daarvoor, maar als bediende. Ettore wil niet gaan werken voor anderen. Maar hij beseft dat hij de knoop moet doorhakken, want anders blijven zijn ouders werk voor hem zoeken. In plaats van naar de chocoladefabriek te gaan, gaat hij naar Bianco.

Bianco had hem zeven maanden geleden een voorstel gedaan. Ettore wilde er niet op ingaan, en heeft zo al veel geld misgelopen. Bij Bianco kan hij veel geld verdienen. Hij moet dan wel voor een baas werken, maar met het geld dat hij verdient, kan hij voor zichzelf beginnen.

Werken voor Bianco en zijn handlanger Palmo betekent een leven leiden van diefstal en afpersing. Bianco en Palmo zijn net als Ettore, ex-partizanen; ze kunnen zich moeilijk aanpassen aan het gewone leven. Zo weet Ettore maar al te goed, dat hij tot dingen in staat is waar andere enkel van kunnen gruwen. Wanneer Ettores vriendin Vanda zwanger blijkt te zijn, ziet hij zich genoodzaakt om zijn levenswijze radicaal aan te passen. Maar zullen zijn broeders in de misdaad hem laten gaan?

‘De laatste dag’ vertelt het ongemakkelijke verhaal van een van die jonge mannen die meegevochten had in het Italiaanse verzet. Die jonge mannen konden hun draai in het normale leven niet vinden. De oorlog mag dan wel gedaan zijn, maar de gevolgen en de bijbehorende emoties leven onderhuids en komen tot uitbarsting. Die uitbarstingen zijn bruusk. Dit komt al tot uiting in de openingsscène van de novelle. Aanvankelijk voel je je als lezer ongemakkelijk bij het conflict tussen Ettore en zijn moeder, want je bent er plompverloren ingegooid. Maar het mist zijn effect niet. Ettore leeft duidelijk onder hoogspanning. Veel blijft onuitgesproken. Maar toch krijg je veel mee tussen de regels door, want de stijl is heel direct. Er staat geen woord te veel in ‘De laatste dag’.

‘De laatste dag’ is een van die zeldzame novelles die meer vertellen dan de meeste romans. Het is geschreven door een van de grootste naoorlogse Italiaanse schrijvers. Beppe Fenoglio is ten onrechte niet zo gekend buiten Italië, maar deze fantastische schrijver verdient een ruim lezerspubliek.

Oorspronkelijke titel: La paga del sabato.
Jaar van publicatie: 1969.
Vertaald en van een nawoord voorzien door Mieke Geuzebroek en Pietha de Voogd.
Uitgever: De Bezige Bij.

De acht bergen van Paolo Cognetti

Hun eerste liefde waren de Dolomieten geweest. Ze trouwden in de bergen met windjacks als trouwkledij. Na hun huwelijk trokken ze naar Milaan. Toch bleven de bergen een belangrijke rol in hun leven spelen. Ook Pietro, hun zoon, groeide op met een berg. Pietro’s berg bevond zich in de nabijheid van het dorpje Grana in het Noord-Italiaanse Val d’Aosta. Hier bracht hij als jongen de zomervakanties door, en sloot een vriendschap voor het leven met koeienhoeder Bruno. Als jongvolwassene ging hij zijn eigen weg. De dood van zijn vader bracht hem terug naar Grana. Hier had zijn vader hem een stukje grond nagelaten. Samen met Bruno bouwde hij op die grond een huis. Ondanks het huis bleef Pietro weggaan en terugkomen naar Grana…tot hij niet meer terug kon keren.

Net als Pietro bracht Paolo Cognetti zijn zomervakanties door in Grana. Na de dood van zijn vader kwam er het verlangen om terug te gaan naar de bergen van zijn jeugd. Bovendien sprak het eenvoudige leven in de bergen hem enorm aan. Sinds tien jaar woont Cognetti de helft van het jaar in de Italiaanse Alpen, en de andere helft in Milaan. ‘De acht bergen’ schreef hij met pen en papier in de Italiaanse Alpen, en werkte hij uit op de computer in Milaan. In tegenstelling tot wat vele lezers denken, zijn de bergen in zijn verhaal geen metafoor, maar een reële omgeving. De pieken en dalen van de bergen hangen geenszins samen met de hoogtes en laagtes in het leven van Pietro. Ze nemen gewoon een belangrijke plek in in zijn leven, en dat van zijn ouders en beste vriend.

‘De acht bergen’ vertelt een mooi en klassiek verhaal over het lot, het leven, de liefde en de dood. Het verhaal is eenvoudig en lijkt weinig complex. Niettemin creëert de schrijver door het ik-perspectief een aura van geheimzinnigheid rond Pietro. Centraal staan Pietro’s moeizame relatie met zijn vader en zijn onverwoestbare vriendschap met Bruno. Met Bruno heeft hij een typische mannenvriendschap: ze maken eindeloze zwerftochten, gaan op ontdekking en ondernemen samen dingen. De idealistische Pietro is en blijft een stadsjongen, die niet permanent in de bergen gaat wonen. Bruno daarentegen is niet weg te krijgen uit de bergen. Zo gaat ‘De acht bergen’ eveneens over de verschillen tussen stadsmensen en bergbewoners. Voor Bruno zijn de bergen reëler, dan ze ooit voor Pietro zullen zijn. Ook is Bruno ervan overtuigd dat hun berg hem nooit kwaad zal berokkenen. Het ontroerende einde geeft hem echter ongelijk.

Oorspronkelijke titel: Le otto montagne
Jaar van publicatie: 2016

Schrijven volgens London

London.blog-post-feature

Hoewel Jack London (1876-1916) veel geld verdiende als schrijver, verdiende hij nooit genoeg om zijn uitgaven te bekostigen. Hij schreef snel en zijn literaire erfenis heeft een ongelijke kwaliteit. Toch zijn zijn zwaar geromantiseerde avonturenverhalen ‘White Fang’ en ‘Call of the Wild’ (Roep van de wildernis) klassiekers in de Amerikaanse literatuur.

Naast avonturenverhalen schreef de veelschrijver, amateurbokser en avonturier ook essays, gedichten, toneelstukken, romans en autobiografische herinneringen.

De foto komt van Wikimedia Commons en is bewerkt.