Privélessen van Alain Claude Sulzer

De jonge Leo Heger vlucht eind jaren zestig naar Zwitserland. Dokter Giezendanner en zijn vrouw nemen hem voor onbepaalde tijd kosteloos op in hun huis. Via de vluchtelingenorganisatie wordt ook taalonderricht geregeld. Zo komt Leo terecht bij Martha Dubach.

Martha is getrouwd met Walter. Samen hebben ze twee kinderen: Andreas en Barbara. Het huwelijk van de Dubachs bestaat enkel nog op papier. Martha vermoedt, terecht, dat Walter een maîtresse heeft. Ook de kinderen hebben weinig interesse in het doen en laten van hun moeder. De lessen Duits worden voor Martha al snel iets waar ze naar uit kijkt. Uiteindelijk blijkt dat Leo verliefd is op zijn lerares. Ook Martha voelt zich aangetrokken tot Leo. Zij beseft evenwel dat hun liefde geen lang leven beschoren is.

Zoon Andreas is een toeschouwer. Hij weet dat zijn pa een maîtresse heeft. Hij is ook op de hoogte van de affaire van zijn ma. Het is Andreas die – jaren later – Leo Heger gaat opzoeken. Via Andreas komt Leo te weten dat hij Martha zwanger achterliet.

Wat alle personages gemeen hebben is eenzaamheid. Die eenzaamheid heeft zijn prijs. In feite bestaat ‘Privélessen’ uit verschillende verhaaltjes die in min of meerdere mate samenhangen met Leo’s vlucht naar het westen. Zo vertelt Sulzer parallel aan het verhaal van Leo en Martha ook het verhaal van Leo’s grootmoeder, de joodse Olga. Deze verhaallijn vertelt je ook iets meer over het land, waar Leo vandaan komt. Het wordt nooit bij naam vernoemd; het is gewoon een ex-Oostblokland.

Je gaat overigens geen woord te veel vinden in ‘Privélessen’. Ook weet Sulzer perfect details te doseren. Soms krijgt een detail pas ettelijke pagina’s later relevantie. Dit zorgt er soms voor dat je niet direct kan plaatsen waar de auteur naar toe wil. Ook blijft het redelijk afstandelijk. Misschien liggen man-man relaties de auteur gevoelsmatig makkelijker? Anderzijds past het terughoudende wel bij het verhaal, maar dat besef je als lezer pas helemaal op het einde van het boek.

Oorspronkelijke titel: Privatstunden.
Datum van publicatie: 2007.

Danielles leeswereld: schrijfsters

Over vrouwelijke auteurs.

De voorbije jaren is er in de Engelstalige pers al veel geschreven over de gendergap in de wereld van de literatuur. We lezen en recenseren vooral mannelijke en blanke auteurs. Op internet zijn er genoeg Engelstalige artikels en opiniestukken te vinden over het waarom. Die gendergap, of het onevenwicht tussen vrouwen en mannen bestaat in alle domeinen van onze samenleving, en in alle culturen. Ook de literaire wereld ontsnapt niet aan de gendergap.

Momenteel zit ik aan ongeveer 211 recensies. De meeste recensies schreef ik al voor boeken geschreven door mannen.

Ik beken, ik lees vooral mannelijke auteurs. Hoe komt dat? Komt dit door het soort boeken dat ik lees? Of ik ken gewoon te weinig vrouwelijke auteurs? Of ben ik kritischer ten opzichte van schrijfsters? Ik weet het niet. Wat ik wel weet, is dat ik heel visueel ben ingesteld. Ik kies boeken vooral op basis van wat op de cover staat en hoe die cover vormgeven is. Niet enkel de vormgeving is belangrijk, maar ook de titel: wat vertelt de kaft en de titel me over het boek.

Naast de vooral mannelijke aanwezigheid in mijn boekenkasten heb ik niettemin ook leesvoer geschreven door vrouwen. Vroeger heb ik overigens een periode gehad dat ik vooral waargebeurde verhalen las. Als je trouwens naar waargebeurde verhalen kijkt in de bibliotheek of in de winkel, zie je voornamelijk boeken over vrouwenlevens, meestal van vrouwelijke hand. In die periode heb ik overigens ook behoorlijk wat gelezen van de Egyptische feministische schrijfster, Nawal El Saadawi. En de Italiaanse schrijfster Oriana Fallaci, van wie ik ‘Een man’ eigenlijk eens terug zou moeten lezen. Benieuwd overigens of ik Fallaci en El Saadawi vandaag nog weet te waarderen. En of ik ‘Een man’ emotioneel nog wel aankan.

Intussen heb ik Ruth Rendell, Agatha Christie, P.D.James, Elisabeth Taylor, Xinran Xue, Penelope Fitzgerald en Doris Lessing ontdekt. En wie ik al jaren met veel plezier lees, is de Vlaamse Lieve Joris.

En hoe zit het met jou? Lees jij wel genoeg vrouwen?

De pinguïnlessen van Tom Michell

Stel je bent in Uruguay op vakantie. Je ziet honderden met olie besmeurde pinguïns op het strand liggen. De pinguïns zijn dood. Ineens zie je dat er een pinguïn is die zich beweegt. Wat doe je?:

  • loop je verder;
  • haal je het dier uit zijn lijden;
  • probeer je het te redden.

Begin jaren zeventig nam Tom Michell een job aan als onderwijsassistent in een prestigieuze kostschool in Argentinië. Tijdens de zomervakanties trok hij erop uit om andere landen in Zuid-Amerika te bezoeken. Zo kwam hij terecht in Uruguay, waar hij een pinguïn redde. Die pinguïn, Juan Salvado(r), veroverde al heel snel de harten op de kostschool waar Michell werkte. Maar wie adopteerde wie?

‘De pinguïnlessen’ is een verhaal met een lach en een traan. In de eerste plaats gaat het vooral over Michells bijzondere vriendschap met de pinguïn Juan Salvado(r). In tweede instantie is het een reisverhaal. Sommige fragmenten hadden iets korter gemogen, maar het doet weinig afbreuk aan dit hartverwarmende verhaal. Wat me naast het verhaal ook bijzonder charmeerde waren de zelfgemaakte tekeningen.

Oorspronkelijke titel: The Penguin Lessons.
Datum van publicatie: 2015.