De zaak van de vermiste auteur

Was ze vermoord?

De koplampen stonden nog aan. In de wagen werden kledingstukken en een rijbewijs gevonden. Maar waar was de bestuurster? Haar verdwijning was groot nieuws en zorgde voor speculaties in de pers: had zij zelfmoord gepleegd in het nabijgelegen meer? Was het misschien een publiciteitsstunt? Zij schreef per slot van rekening detectives. Eerder dat jaar had haar laatste detectiveverhaal voor heel wat ophef gezorgd. De verteller bleek namelijk de moordenaar, wat ongezien was in 1926.

Of was ze vermoord? Haar toenmalige echtgenoot, een flamboyante oorlogsheld was de hoofdverdachte in dit spoor. De dag dat ze verdween, had hij haar verteld dat hij het weekend ging doorbrengen met zijn minnares, Nancy Neele. Meer nog, hij ging haar verlaten voor de jongere Neele.

Veel vragen.

Uiteindelijk, na elf dagen in de ban geweest te zijn van de zaak van de vermiste auteur kon het Engelse publiek terug adem halen: de auteur was levend en wel teruggevonden in een hotel in Yorkshire. Het einde van de zaak bracht nog meer vragen mee dan haar plotse verdwijning. Waarom had zij zichzelf uitgegeven voor een Zuid-Afrikaanse vrouw? En waarom stond zij met de achternaam van haar rivale in het hotelregister? Wat was de bedoeling geweest van haar verdwijning? Officieel heette het dat ze in de winter van 1926 aan geheugenverlies leed. Zij heeft het verhaal nooit verteld, ook niet in haar autobiografie. Haar talrijke biografen kunnen enkel speculeren over haar mysterieuze verdwijning.

Verkoop in stijgende lijn.

De verdwijning had effect op de verkoop van haar boeken. Die ging vanaf toen in stijgende lijn. In 1928 scheidde zij van haar eerste man, kreeg het hoederecht over hun dochter en behield zijn naam voor haar carrière als misdaadschrijfster.

Minder gekend is dat zij naast detectives ook semi-autobiografische romans schreef onder het pseudoniem Mary Westmacott. De pers kwam achter Westmacotts identiteit, wat de doodsteek betekende voor haar romans, die iets prijsgaven over de vrouw achter het schrijffenomeen. Met speurders als Hercule Poirot en Miss Marple was Agatha Mary Clarissa Miller echter uitgegroeid tot dé koningin van het misdaadgenre. We kennen Agatha Miller en Mary Westmacott dan ook vooral als Agatha Christie.

agatha christie

Bron: Voor het artikel gebruikte ik verschillende bronnen waaronder Wikipedia.
Foto komt van Flickr en is van Ninian Reid.

Het onhandige kind van Alexandre Seurat

Over het korte leven van Diana H.

Opsporing verzocht: meisje van 8 jaar is verdwenen. Dat het meisje, Diana H. dood is, staat als een paal boven water voor haar vroegere lerares. Het kind was een obsessie voor haar. Zij hield nauwgezet alle verwondingen bij, waarmee het kleine meisje naar school kwam. Haar ouders hadden altijd een uitleg. Net als het meisje zelf; zij was nu eenmaal onhandig. Op een dag was de familie verhuisd en verloor de lerares het meisje uit het oog, maar niet uit haar gedachten.

De lerares stond niet alleen met haar waarnemingen. Ook andere volwassenen merkten de verwondingen op. Ze stonden machteloos ten opzichte van de zeer geloofwaardige en liefdevolle ouders. Pas als het meisje verdwijnt, vallen alle delen van de puzzel op zijn plaats en worden de ouders gearresteerd.

Voor ‘Het onhandige kind’ baseerde de Franse schrijver Alexandre Seurat zich op een bericht over een rechtszaak tegen ouders, die een van hun kinderen stelselmatig mishandelden. ‘Het onhandig kind’, zijn debuut, is het resultaat van zijn intense verdieping in die zaak. In Frankrijk verkocht dit debuut ongezien veel en kreeg het heel goede recensies.

‘Het onhandige kind’ weet emoties los te krijgen, zonder te verdrinken in sentimentaliteit of zonder een aanklacht te zijn. Seurat vertelt Diana’s verhaal bondig en feitelijk. Diana en haar oudere broertje, Arthur zijn de enige in ‘Het onhandige kind’, die een naam hebben. De andere personages: grootmoeder, tante, sociale werkster, politiemensen, leerkrachten en schoolhoofden zijn anoniem. Ze vertellen het verhaal van het meisje in afwisselende monologen, alsof het om een theatervoorstelling gaat. Een enkele keer is er ook de stem van Diana. Vader en moeder H. hebben geen stem. Je leert hen kennen via de andere personages. Soms komt de manier waarop Seurat het verhaal vertelt in afwisselende theatermonologen iets te gemaakt over. Ook het einde komt abrupt, wat in zekere zin de abrupte dood van het meisje versterkt, maar het stoort niettemin. Los daarvan, is het een aanrader.

“De onderwijzeres.
Toen ik het opsporingsbericht zag, wist ik dat het te laat was. Dat gezwollen gezicht had ik zelfs zonder haar naam erbij herkend – die kleine oogjes, en die vreemde glimlach -, een vermoeid gezicht, dat alles gaat goed probeerde uit te drukken, terwijl duidelijk was dat niet alles goed ging, een gezicht dat me aankeek zonder wrok maar ook zonder hoop, verschanst op een onbereikbare plek, een blik die zei: Je kunt niets doen, en die dag wist ik dat ik niets had kunnen doen.”

 

Oorspronkelijke titel: La maladroite.
Jaar van publicatie: 2017.

Ze is zoek van Emma Healey

Een dementerende vrouw aan het woord.

De tweeëntachtigjarige Maud vergeet de thee te drinken die ze zelf inschonk, koopt fruit in blik terwijl ze nog een kast vol heeft, en schrijft briefjes als geheugensteuntje. Op één van die briefjes staat: Elizabeth is zoek. Elizabeth is Mauds beste vriendin. Niemand neemt Maud serieus, toch is ze vastbesloten om uit te zoeken wat er met haar vriendin gebeurde. Het is trouwens niet de eerste keer dat iemand in Mauds omgeving verdwijnt. Vlak na de tweede wereldoorlog verdween namelijk haar zuster Sukey. De verdwijning van Sukey bleef onopgelost.

In Emma Healey’s debuut ‘Ze is zoek’ is de ik-persoon een aan dementie lijdende vrouw. De gebeurtenissen in het heden worden geleidelijk aan steeds sneller afgewisseld door de gebeurtenissen in het verleden. Het boek heet een mysterie te zijn, maar veel mysterie is er niet. Het boeiende zit hem in het feit dat je wil weten wat er met Sukey en met Elizabeth is gebeurd.

De oplossing van het mysterie rond Sukey overtuigt niet. In verband met Elizabeth weet je dat Mauds omgeving meer weet. Er is niemand die Maud geruststelt, wat onbegrijpelijk is. De oplossing van dit raadsel ligt evenwel voor de hand en kom je te weten bijna aan het einde van het boek.

Hoewel het verhaal niet echt overtuigt, weet Healey de twee verhaallijnen goed met elkaar te verweven. Ook weet ze behoorlijk veel sfeer en kleur te leggen in Mauds herinneringen. Met Maud zet Healey een gedenkwaardig personage neer. De inspiratie voor Maud haalde de schrijfster uit haar eigen familie. De knappe neerzetting van Maud en het verloop van haar ziekteproces maakt ‘Ze is zoek’ tot een bijzonder en actueel debuut, dat je doet nadenken over hoe we met onze ouderen omgaan.

 

Oorspronkelijke titel: Elizabeth is Missing.
Jaar van publicatie: 2014.