De spookverschijning van Michael Punke

Het westen van de Verenigde Staten, 1823. De concurrentie in de pelshandel dreef trappers (pelsjagers) meer en meer in onbekend en gevaarlijk gebied. Gebied dat vaak nog onvoldoende of totaal niet in kaart was gebracht. Werk dus voor avonturier-trappers. En anno 2015, een bron van talloze verhalen en mythes over hoe het westen van Amerika werd veroverd.

Nogal wat van die avonturier-trappers werden huishoudnamen. Zo was er Hugh Glass, die een aanval van een grizzlybeer overleefde, en wiens verhaal al meermaals literair werd verwerkt. Ook Hollywood produceerde intussen al twee films rond het leven van Glass: ‘Man in the Wilderness’ en ‘The Revenant’. ‘De spookverschijning’ van Michael Punke is het boek waarop ‘The Revenant gebaseerd is. Het werd al eerder in het Nederlands uitgegeven onder de titel ‘Wraak’. Een revenant is trouwens een spookachtige verschijning, die uit de dood is teruggekeerd.

Hugh_Glass_Sculpture
Hugh Glass wordt aangevallen door een beer van John Lee Lopez.

Nadat Hugh Glass is aangevallen door een grizzlybeer besluit de leider van de groep pelsjagers om Glass met twee mannen achter te laten. De taak van de twee mannen, Bridger en Fitzgerald, is om Glass een fatsoenlijke begrafenis te geven. Echter, de zwaar toegetakelde Glass lijkt niet te willen sterven. Uiteindelijk laten Bridger en Fitzgerald hem in de steek. Daarbij beroven ze Glass van de weinige bezittingen die hij heeft, waardoor hij niets meer heeft om zichzelf in leven te houden. De woede om deze laffe beroving geeft de bijna-dode Glass nieuwe kracht. Hij wil blijven leven om zijn moordenaars te vermoorden. Voortgedreven door wraak onderneemt Glass een tocht van bijna 5000 kilometer door de Amerikaanse wildernis.

‘De spookverschijning’ begint gelijk met de beroving van Glass door Fitzgerald en Bridger en gaat dan terug in de tijd, naar het begin van de expeditie en de aanval door de beer. Nadien volgt de tocht van Glass door de Amerikaanse wildernis. Zo halverwege het boek vroeg ik me af of het nog zin had om verder te lezen. Het begon me namelijk te vervelen: de zoveelste beschrijving van het maken van een kampvuur, van het vinden van voedsel, van het vermijden van indianen….Het is een aaneenrijging van steeds hetzelfde en het voelde op den duur meer aan als het lezen van non-fictie dan fictie. Buiten het sterke emotionele begin zijn enige andere gevoelens of emoties met een lichtje te zoeken.

Als Glass dan zijn moordenaars gevonden heeft, gebeurt er …ja, wat gebeurt er nu precies! Zo bleef ik achter met de vraag: wat was de opzet van dit boek? ‘De spookverschijning’ gaat vooral om wat avonturier-trappers te verduren hadden in het ruige wilde westen van Amerika. En daar ben ik niet in geïnteresseerd. Het spreekt wel voor de schrijver dat ik het boek helemaal gelezen heb, maar het was een leeservaring die ik gerust had kunnen missen. Kortom: niet mijn ding.

Geen aanrader, tenzij je houdt van een half interessant boek, want de eerste helft over de uit-de-dood-teruggekeerde-held is best goed.

Oorspronkelijke titel: The Revenant.
Jaar van publicatie: 2002.

Danielles leeswereld: e-boeken

Foto door freestocks.org op Pexels.com

Mijn beperkte digitale leeswereld.

Ooit stond Sony met e-bookreaders op de Antwerpse Boekenbeurs. En bijna was ik gezwicht voor zo’n Sony e-bookreader. Ik schoof echter de aankoop van een e-bookreader steeds voor me uit, tot de drang om zo’n ding te hebben helemaal wegviel. Dat was overigens bij de aankoop van mijn eerste tablet, vier jaar geleden. Via mijn tablet ontdekte ik snel handige leesapps.

E-boeken zijn intussen behoorlijk ingeburgerd geraakt. Ondanks de vrees van vele dat het e-boek wel eens het einde kon betekenen van het papieren boek, bestaan beide nu vredig naast elkaar. Ik denk dat de discussies over pro e-boek of pro papieren boek intussen ook tot het verleden horen. Die discussie heb ik nooit goed begrepen. Ik vind het fantastisch dat er zoveel mogelijkheden bestaan voor het lezen van een boek: al luisterend via computer of mp3-speler, al digitaal lezend met tablet of reader of al bladerend in een boek.

Mijn digitale leeswereld is beperkt. In tegenstelling tot de meeste lezers lees ik behoorlijk minder via tablet. En dat heeft een heel praktische reden. Ik lees voornamelijk ’s avonds, en om 21 uur gaat onverbiddelijk de tablet uit, omdat ik anders te veel prikkels krijg door het lezen via scherm. In een papieren boek kan ik minstens een uur langer lezen. Zo lees ik dus behoorlijk meer papieren dan e-boeken. Vorig jaar las ik bij voorbeeld maar een vijftal e-boeken. Lezen via tablet leidt me ook sneller af.

Wat ik wel veel heb staan op mijn Kobo app en in mijn Evernote zijn leesfragmenten. In plaats van interessante boeken ergens op een papiertje of in een schrift te schrijven, download ik leesfragmenten gelijk na het lezen van nieuwsbrieven van uitgeverijen en boekhandels. Soms koop ik een boek aan de hand van zo’n leesfragment, maar meestal wacht ik tot ik het boek kan zien in de bib of de boekhandel. Als ik het kan zien, heb ik vaak een beter idee over de indeling van de hoofdstukken en het verhaal, en kom ik niet voor verrassingen te staan. Zo kocht ik ooit het e-boek ‘De grote stilte’ van John Boyne en werd tot mijn afgrijzen geconfronteerd met hoofdstukken, die telkens een andere tijdsperiode bestreken. Mits de tijdsperiodes en hoofdstukken niet chronologisch volgden, moest ik een tijdslijn maken. Ik was uiteindelijk meer bezig met die tijdslijn dan met lezen, waardoor ik opgaf. En jij, lees jij veel e-boeken? Of is je digitale leeswereld beperkt?

De foto bij dit blog komt van Pixabay.  

De laatste nacht op Tremore Beach van Mikel Santiago

Na zestien jaar is zijn huwelijk op de klippen gelopen. Zijn ex heeft een nieuwe relatie en de kinderen. Gelukkig ziet Peter Harper zijn kinderen nog. Binnenkort komen ze zelfs bij hem logeren op Tremore Beach aan de Ierse kust. Peter huurt hier tijdelijk een afgelegen strandhuis om zijn creatieve dip te overwinnen. Hij is namelijk een bekende componist van filmmuziek. Sinds zijn scheiding echter, nu zo’n twee jaar geleden, heeft hij niets meer geschreven.

Op een nacht, na een etentje bij zijn buren, wordt Peter getroffen door de bliksem. Vanaf dat moment heeft hij constant last van hevige hoofdpijn en vreselijke nachtmerries. Die dromen verontrusten hem. Net als zijn moeder heeft hij een zesde zintuig voor gevaar. Als zijn voorgevoel klopt, dan staat hem en de kinderen een afgrijselijk drama te wachten.

‘De laatste nacht op Tremore Beach’ heeft een mooie opbouw en is mooi geschreven. De Baskische schrijver heeft een goede timing wat humor betreft. Humor is iets, wat voor mij altijd goed werkt in een roman. Timing is echter ook belangrijk in een thriller. En hier loopt het mis, want nagelbijtend spannend wordt ‘De laatste nacht op Tremore Beach’ nooit. Ook geeft Santiago net iets te veel details prijs, zodat er geen onverwachte wendingen zijn als het drama op zijn hoogtepunt komt. Dat is best jammer, want dit had een sterk debuut kunnen zijn. De brief op het einde van het boek vond ik te lang, en niet geslaagd als manier om alles uit te leggen. Toch heeft Santiago’s debuut me niet verveeld en hoop ik nog werk van hem te lezen.

Oorspronkelijke titel: La última noche en Tremore Beach.
Jaar van publicatie: 2014.
Vertaald door Marika de Bakker en Esther van Buuren.