Onze eindeloze dagen van Claire Fuller

Negen jaar lang was Peggy vermist. Als ze verdween was ze acht jaar oud. Haar vader, James had haar mee genomen naar een afgelegen hut ergens diep in de bossen van Europa. Haar was verteld, dat de wereld was vergaan en dat zij en haar vader de enige overlevenden waren. Terug thuis in Londen, bij haar moeder Ute, kijkt ze terug op de afgelopen negen jaar. Zij probeert haar oude leven terug op te nemen, wat allesbehalve makkelijk is. Haar vader James is dood. Hoe is hij gestorven? En waarom was hij met zijn dochter weggegaan?

Ondanks de positieve reacties op Fullers debuut was ‘Onze eindeloze dagen’ geen winnaar voor mij. Het begint nochtans veelbelovend. De stem van de jonge Peggy Hillcoat is heel aantrekkelijk en speels. Er zijn aanvankelijk genoeg elementen om de verbeelding te prikkelen. Het verhaal is voorspelbaar, omdat je als lezer die dingen begrijpt die de jonge Peggy niet kan plaatsen. Zo kom je al redelijk snel te weten waarom James met zijn dochter wegging bij zijn vrouw. Saaier wordt het als Peggy en James aankomen in de afgelegen hut. Ook wordt het verhaal van dan af aan ongeloofwaardig. De schrijfster raakt er mee weg en de choquerende ontknoping doet je beseffen dat Peggy een trauma opliep. Het einde is heel abrupt. Samengevat: het verhaal van ‘Onze eindeloze dagen’ werkte niet voor mij.

Oorspronkelijke titel: Our Endless Numbered Days.
Datum van publicatie: 2015.

De dood van Belle van Georges Simenon

In Lakeville, op het platteland van Connecticut, woont het echtpaar Christine en Spencer Ashby. Ze nemen de tienerdochter van een vriendin van Christine in huis, Belle. Op een dag ligt Belle dood in haar kamer; zij is gewurgd. De nacht waarin ze vermoord werd, was enkel Spencer thuis.

Wat gebeurt er als je onterecht schuldig wordt bevonden door je omgeving? Wat doet dat met een mens?  Voor iemand als Spencer, die zich graag afzondert, is dat een regelrechte ramp. Naast zijn lijdensweg is er ook een belangrijke rol weggelegd voor de pers, de politie en het psychologische onderzoek. Het lijkt of Simenon soms de spot drijft met hoe de pers en de politie te werk gaat. Dit gaat nooit ten koste van zijn personage. Eigenlijk is Spencer een tragische held, die omwille van zijn man-zijn en alles wat daar mee samenhangt, gewoonweg niet onschuldig kan zijn. Het kan niet anders of er moet iets in mans verleden zijn dat zijn huidig gedraag verklaart.

‘De dood van Belle’ is krachtig psychologisch drama. Het is geschreven om traag te lezen, maar leest als een sneltrein.

Oorspronkelijke titel: La mort de Belle
Jaar van publicatie: 1952

Schrijvend tussen Peru en Spanje

Zoals de meeste Latijns-Amerikaanse auteurs is de Peruviaan Mario Vargas Llosa enorm geïnteresseerd in politiek. Het leidde zelfs tot een politiek engagement. In 1990 was Vargas Llosa immers kandidaat bij de presidentsverkiezingen in Peru met een sterk liberaal programma. Hij won de eerste ronde, legde echter de duimen in de tweede ronde voor Alberto Fujimori. Sindsdien doet hij occasioneel nog aan politiek, en ligt zijn focus vooral op schrijven.

In zijn nieuwste roman ‘Cinco Esquinas’, die aanvang maart (2016) verscheen, brengt hij het regime van president Alberto Fujimori weer tot leven. Het is geen toeval dat de nieuwe roman uitkomt in een verkiezingsjaar voor de Peruviaanse president. Een verkiezing, die Fujimori’s dochter wel eens zou kunnen winnen.

Dubbele nationaliteit.

Peru mag dan wel het land zijn waar hij opgroeide, Spanje is het land waar zijn carrière als schrijver een grote vlucht nam. Naast de Peruviaanse heeft Mario Vargas Llosa dan ook de Spaanse nationaliteit. Sinds 1990 leeft hij voornamelijk in Madrid. Daarnaast bezoekt hij jaarlijks zijn uitgebreide familie in Peru voor minstens drie maanden, en brengt hij regelmatig lange periodes door in Engeland.

Zijn werk.

De thema’s voor zijn romans haalt Mario Vargas Llosa uit de geschiedenis, de actualiteit en zijn persoonlijk leven. Zo bevat zijn komische roman ‘Tante Julia en meneer de schrijver’ persoonlijke elementen van zijn eerste huwelijk met de Boliviaanse schrijfster Julia Urquidi. Julia Urquidi was de tante Julia van de titel. Centraal in ‘Tante Julia en meneer de schrijver’ staat de verhouding van de 19-jarige Mario met zijn aangetrouwde tante, die niet enkel gescheiden maar ook elf jaar ouder is dan Mario. Naast komedies, schreef Mario Vargas Llosa ook politieke thrillers, moordmysteries, erotisch werk en historische romans.

In 2010 ontving hij de Nobelprijs literatuur voor de manier waarop hij machtsstructuren in kaart brengt, en voor zijn scherpzinnige beelden van het verzet, de opstandigheid en de nederlaag van het individu.

Behalve schrijver is Mario Vargas Llosa ook acteur en dramatist, journalist, essayist, literair criticus en columnist voor de Spaanse krant ‘El País’. Als columnist geeft hij zijn mening over belangrijke politieke, sociale en culturele gebeurtenissen. Verder doctoreert hij literatuur en is hij erelid voor het leven bij de populaire Peruviaanse voetbalploeg Universitario de Deportes. Intussen werden hem al 43 eredoctoraten verleend.