Dood onder geestelijken van P.D. James

Vergezochte ontknoping.

Dood door ongeluk is de conclusie van het onderzoek naar het tragisch overlijden van Ronald Treeves, theologiestudent aan Saint Anselms. Zijn vader, zakentycoon en wapenfabrikant Sir Alfred Treeves betwijfelt die conclusie, en verzoekt Scotland Yard om de dood van zijn adoptiezoon informeel te onderzoeken. Dit wordt een klus voor hoofdinspecteur Adam Dalgliesh van Scotland Yard.

Tijdens Dalgliesh’ verblijf in Saint Anselms wordt aartsdiaken Crampton vermoord. Omdat het slachtoffer het college wilde sluiten, zijn er veel verdachten. Ook hebben enkele verdachten persoonlijke motieven om Crampton te haten.

Voorafgaand aan de moord op de aartsdiaken, is er het informele onderzoek naar Ronald Treeves’ doodsoorzaak, de sfeervolle beschrijving van de omgeving en het college, en de persoonlijke herinneringen van Dalgliesh aan Saint Anselms. Als zoon van een pastoor bracht Adam zijn vakanties door op het college. Het is typisch voor P.D. James om tijd te maken voor de ontwikkeling van haar verhaal en stil te staan bij de gedachten van haar personages. Zij bleef wat te lang stilstaan, want het begin van ‘Dood onder geestelijken’ werkt langdradig. Ik was blij met de moord op de aartsdiaken, want zo kwam er actie in het verhaal. Jammer genoeg, kende het verhaal een anti-climax met een vergezochte ontknoping. Ook werkte het einde als een zwakke poging om er spanning in te houden.

Oorspronkelijke titel: Death in Holy Orders
Jaar van publicatie: 2001

Het zingende gras van Doris Lessing

Het tragische lot van Mary Turner.

‘Het zingende gras’ speelt zich af in de jaren veertig van de vorige eeuw in Rhodesië, het huidige Zimbabwe. De vrouw van boer Dick Turner is vermoord. ‘Het zingende gras’ vertelt haar verhaal, vanaf haar jeugd tot haar gewelddadige dood.

Mary leidde voor haar huwelijk een gelukkig en onafhankelijk leven in de stad. Nadat ze op een party een beledigende opmerking opvangt over haar single zijn, besluit ze te trouwen. Ze trouwt Dick Turner, een man die ze nauwelijks kent en toevallig heeft leren kennen. De verhuis naar de boerderij van Dick valt Mary zwaar. In plaats van deel te nemen aan sociale bijeenkomsten slaat ze consequent alle uitnodigingen af. Omdat Dick geen behoefte heeft aan socializen, leiden de Turners een geïsoleerd bestaan. Daarenboven weet Mary niet om te gaan met zwarte huisbedienden. Ze kan haar bedienden maar een maand houden. Als Moses, de huisbediende van de Turners wordt, gaat het snel bergaf met Mary.

Ik vond ‘Het zingende gras’ een intrigerende roman. Dat kwam vooral door Mary, haar gedrag en tragisch lot. Aanvankelijk lijkt het alsof Lessing de alwetende schrijfster is, toch beroert ze details die onuitgesproken blijven, zodat ik als lezer met nogal wat vragen blijf zitten. Mary doet wat van haar verwacht wordt, maar ze lijkt niet opgewassen tegen de maatschappelijke conventies, en het leven dat ze als vrouw verwacht wordt te leiden. Opvallend is dat de heldin of het slachtoffer in deze tragiek geen meisjesnaam krijgt. Als lezer ken je Mary enkel als Mary Turner.

Naast het tragische en gewelddadige verhaal van Mary is er de historische, koloniale setting. In zekere zin vroeg ik me af, of er soms nog een tweede parallel verhaal wordt verteld met betrekking tot de koloniale geschiedenis van Rhodesië. Alleszins geeft ‘Het zingende gras’ een beeld over de verhoudingen tussen zwart en blank in zuidelijk Afrika, en het wereldbeeld van de kolonisatoren. Door de mooie beschrijvende taal kreeg ik ook een idee over de eindeloze desolate Afrikaanse landschappen en de meedogenloze hitte.

Kortom, ik vind ‘Het zingende gras’ zeker een aanrader, vooral door de manier waarop het verhaal van Mary verteld wordt. Allicht niet voor iedereen omwille van de onsympathieke protagoniste, en de vragen die het verhaal oproept. Ik vind het alvast fijn dat een roman na het lezen toch nog in mijn hoofd blijft nazinderen.

Oorspronkelijke titel: The Grass is Singing.
Jaar van publicatie: 1950.

Geboortedag van Robert Burns jaarlijks herdacht

Vanavond vieren de Schotten de geboortedag van hun nationale dichter: Robert Burns (25 januari 1759). Na Saint-Adrewsday is Burns Night de belangrijkste feestdag voor de Schotten. Traditioneel wordt er op een Burns Supper een haggis geserveerd, die onder begeleiding van doedelzakmuziek naar de tafel wordt gedragen. Meestal reciteert men bij deze gelegenheid Robert Burns’ gedicht ‘Address to a Haggis’.

Robert Burns’ bekendste gedicht is ‘Auld Lang Syne’, dat we vooral kennen als lied. Naast het schrijven van gedichten en politieke essays verzamelde Burns namelijk ook oude Schotse volkliedjes. Bij Auld Lang Syne maakte hij zelf een melodie; de tekst schreef hij op uit de mond van een oude man. De orignele melodie die Burns voor Auld Lang Syne gebruikte, heeft de tand des tijds niet overleefd. We gebruiken nu een andere melodie. Auld Lang Syne kan vertaald worden als lang geleden, en wordt traditioneel gezongen met Nieuwjaar en meestal ter afsluiting van een Burns’ Supper. In het Nederlands kennen we het lied als ‘Ik zeg je geen vaarwel, mijn vriend.’

Robert Burns schreef zowel in het Engels, het Schots als in een Schots dialect. Ondanks de goede ontvangst van zijn gedichten en de faam die hij verwierf, werd hij er niet rijk van. Hij stierf op 37-jarige leeftijd aan hartproblemen. In 2009 riep het Schotse publiek via de Schotse zender STV Robert Burns uit tot de grootste Schot aller tijden.

Auld Lang Syne gezongen door Dougie MacLean. Filmpje geüpload op Youtube door TRVIP

Bron: Wikipedia